غزل شمارهٔ ۱۴۷۷

برداشت: امروز از آغاز صبح حس ناآرامی و سرخوشی را داریم، بیایید با هم از این آشفتگی خود صحبت کنیم و بگوییم که حالمان خراب شده است.

برداشت: امروز ساقی بدمستی به ما نزدیک شد و ما به او بسیاری از عذرها را گفتیم، اما از مستی او رهایی نیافتیم.

برداشت: ترجمه این بیت به زبان فارسی به این صورت است که: به خاطر می‌آورم، تو آن شراب را به ما دادی و ما هم به خاطر عقل خود عذر خواهیم شد اگر که جام را بشکنیم.

برداشت: امروز بارها به زلف تو دست زدیم و آن را باز و بسته کردیم، مثل کسی که در حال بازی با زلف تو باشد.

برداشت: افراد آزاداندیش و خوشگذران به می‌خانه رفتند و از آنجا رفتند. اما ما هنوز در اینجا مانده‌ایم و از آن نعمت جاودانه بهره می‌بریم.

برداشت: زمانی است که همه نیکوکاران باید به شادی و رقص برخیزند، در حالی که انگشتان خود را به نشانه شوق به هم می‌زنند و از پرده بیرون آمده‌اند.

برداشت: لحظه‌ای از عشق گذشته‌ام غافل نشو، و در همین لحظه بله‌ای به پرسش خداوند در روز الست بگویم.

برداشت: ما از گفتن بله و تأیید کردن ناامید شده‌ایم؛ زیرا در پی اجرا و عمل هستیم و به روزهای گذشته برگشته‌ایم.

برداشت: همه چیز در باغ به اوج و پایین‌ترین نقطه رسیده است، اما ما چیزهایی گرانبها و شگفت‌انگیزیم که نه بالا هستیم و نه پایین.

برداشت: سکوت کن که او وجودش را به نمایش گذاشته است، به گونه‌ای که ما خود را نمی‌دانیم چه هستیم.

برداشت: ای حکیم بزرگ، دستت را بر رگ ما بگذار، زیرا ما از دست رفته‌ایم و ببین که بر اساس چه اصول و معیارهایی به این حال دچار شده‌ایم.

برداشت: هرچند که عبادت کردن مجسمه‌ها و بت‌ها به معنای کفر است، اما ما در عشق، خود را کافر می‌دانیم اگر این بت را نپرستیم.

برداشت: جز داستان شمس تبریزی چیزی نگوید، و از ماه هم صحبت نکنید، چون ما فقط او را که خورشید است، می‌پرستیم.