غزل شمارهٔ ۱۴۷۶

برداشت: ما پزشکانی با تجربه و دانا هستیم که از قدیم الایام به درمان مشغول بوده‌ایم. ما مانند شراب و کباب، خوش‌مزه و لذت‌بخش هستیم و در عین حال، عطری خوش و روح‌افزا داریم.

برداشت: وقتی بدن بیمار می‌شود، ما مانند داروی شفابخش عمل می‌کنیم. و وقتی دل دچار درد و رنج می‌شود، ما به مانند دوست و یاری برای تسکین آن هستیم.

برداشت: پزشکان وقتی بیمار بمیرد از او دور می‌شوند، اما ما فرار نمی‌کنیم چون ما دوستان خوبی هستیم.

برداشت: بشتابید و عجله کنید، چرا که ما در میان راه هستیم. این جهان برای ما مناسب نیست، زیرا ما از نعمت‌ها و خوشی‌های بیشتری برخورداریم.

برداشت: این عبارت به این معناست که ما به سرنوشت یا شرایطی که برای ما پیش آمده، اعتراض داریم. ما خود را مانند شاخساری درخت نمی‌دانیم که فقط تحت تأثیر باد و نَسیم قرار می‌گیرد. به نوعی نشان می‌دهد که انسان‌ها مستقل‌تر و آزادتر از آنند که صرفاً تحت تأثیر شرایط محیطی باشند.

برداشت: جنبش این شاخه نیز نتیجه‌ی باد است، بنابراین آرام باش؛ ما هم اینجا هستیم و هم آنجا.