غزل شمارهٔ ۱۴۷۴

برداشت: ما دانشمندان و پزشکان هستیم که از بغداد آمدیم و بسیاری از بیماران را از غم و درد نجات دادیم.

برداشت: غم‌های بی‌پایان و قدیمی را از رگ‌ها و زنجیرهای زندگی‌اش به سختی بیرون کشیدیم.

برداشت: ما پزشکان زبده‌ای هستیم که از شاگردان عیسی مسیح به شمار می‌آییم. ما تعداد زیادی از مرده‌ها را زنده کرده‌ایم و در آنها روح دمیده‌ایم.

برداشت: از کسانی که نشانه‌ها را دیده‌اند بپرسید تا ما هم سپاسگزاری کنیم و بفهمیم که از چه راهی نجات یافته‌ایم.

برداشت: طبیبان از راه دور به کمک مردم بی‌خانمان رسیدند و درمان‌هایی انجام دادند که ما هرگز آن‌ها را ندیده بودیم.

برداشت: بیا غم و اندوه را فراموش کنیم و با شادی سر و شکل تازه‌ای به خود بدهیم. همه ما زیبا و دل‌انگیزیم و همچون ماه در روز عید می‌درخشیم.

برداشت: ما پزشکان الهی از هیچ‌کس پاداش نمی‌خواهیم، زیرا ما انسان‌های پاک‌دل و پاک‌نفس هستیم و نه طمع‌کار و آلوده.

برداشت: نگذار که فکر کنی این نعمت‌ها همچون گیاهانی بی‌ارزش هستند، زیرا ما این گنج‌های ارزشمند را از بهشت به دست آورده‌ایم.

برداشت: دانشمندان و خردمندان ما به اندازه‌ای عاقل و باهوش هستند که به دنبال چیزهای بی‌ارزش نروند، زیرا ما در جسمی رنجور و شکننده به تفکر و اندیشه مشغول هستیم.

برداشت: دهان خود را نباز کن، چون اکثر افراد مانند جغدند و هیچ چیز نگو که ما دوباره پرواز کردیم.