غزل شمارهٔ ۱۴۷۳

برداشت: بیایید به باغ بیاییم و در آنجا بگردیم، مثل پرگار که دور یک نقطه می‌چرخد، ما هم در این مکان خوش‌یمن دور بزنیم.

برداشت: بیایید امروز با دل خوش و با امید به پیروزی، مانند عاشقانی تازه‌کار برای دیدن معشوقمان دور هم جمع شویم.

برداشت: ما تلاش‌های زیادی کرده‌ایم و در زمین‌هایی که شوره‌زار بوده، زراعت کرده‌ایم. در جستجوی آن چیز با ارزش هستیم که در انبار نمی‌گنجد و نمی‌توانیم آن را نگه داریم.

برداشت: هر چه که پشت صحنه باشد، در نهایت بد به نظر می‌رسد، پس بیایید به آن دوست زیبا و وفادار توجه کنیم.

برداشت: وقتی از خودمان راضی نیستیم و احساس ناراحتی می‌کنیم، به سمت جایی می‌رویم که می‌توانیم آرامش بگیریم و از غم و غصه‌ها دور شویم.

برداشت: در این غم اگر رها نشویم، به دام خواهیم افتاد و دیگر هیچ کار مهمی نداریم جز اینکه در این وضعیت بگردیم و به دنبال راهی باشیم.

برداشت: ما بی‌پایه و اساس مانند ذرات هوا هستیم و برای رسیدن به آن خورشید نادر و درخشان، در اطرافش حرکت می‌کنیم.

برداشت: مثل یک چرخ که پر از ناله و آواست، وقتی که اندیشه‌ام بی‌سکوت و سخن است، دایم در حرکت هستیم.