غزل شمارهٔ ۱۴۷۲

برداشت: بار دیگر به‌دنبال رهایی از زنجیرهایم، از این قید و بند و دام اسیرکننده فرار کردم.

برداشت: زمانه‌ی کهن و پر از جادو و دغدغه‌ها، به خاطر خوشبختی و موفقیت تو از این کهنسال (زمان) دور شدم.

برداشت: در تلاش و کوشش شب و روز هستم و از این روزگار خسته شده‌ام. از چرخ روزگار پرسیدم که چطور مثل تیر از این وضعیت فرار کنم.

برداشت: من چرا از غم بترسم، وقتی که مرگ همراهم است؟ و از سرهنگ چه بترسم، وقتی که از خطر مرگ فرار کرده‌ام؟

برداشت: عقل و اندیشه‌ام مرا به تفکر و تأمل واداشت و بعد از چهل سال، در سن شصت و دو سالگی، گرفتار شدم و از تدبیر و تدبیرم دور شدم.

برداشت: همه انسان‌ها به واسطه تقدیر و سرنوشت خود، نابینا و ناشنوا هستند و من از سرنوشت و تقدیر فرار کرده‌ام.

برداشت: میوه‌ای که در داخل هسته‌اش قرار دارد، به مانند انجیر، از پوسته و دانه‌اش محصور و محدود شده است.

برداشت: تاخیر باعث مشکلات و آفات می‌شود و شتابزده بودن از طرف شیطان است. من از شتابزدگی دل کندم و از تاخیر فرار کردم.

برداشت: غذای من از خون است و در نهایت هم به خون ختم می‌شود. شیر در دندانم به این خاطر است که از آن شیر، من جستجو می‌کنم.

برداشت: برای پیدا کردن نان و روزی، مدتی به دغلکاری و فریبکاری پرداختم، اما در نهایت خداوند غذایی به من عطا کرد که نتیجه‌ی تلاش‌های فریبنده‌ام نبود.

برداشت: سکوت کن و آرام باش، توضیحات اضافی نده. من از معنای عمیق آن می‌گویم که چگونه به دنبال حقیقت و مقصد خود هستم.