غزل شمارهٔ ۱۴۷۱

در این شعر، شاعر از حالتی مستی و سرخوشی سخن می‌گوید که در آن گیجی و سرگردانی خود را حس می‌کند. او نمی‌داند که در کجا قرار دارد یا چه اتفاقی در حال رخ دادن است. به نظر می‌رسد که دوستانش از او خبر دارند و به بیرون رفته‌اند، اما او به دلیل حال و روزش نمی‌تواند پیوسته به آن‌ها بپیوندد. شاعر اشاره می‌کند که آوازه و خبر دوستانش مثل مشک در دنیا پیچیده شده و او هیچ درکی از آن ندارد. همچنین، هنگامی که روی محبوبش را می‌بیند، حس تازگی و شادابی برایش عجیب و متفاوت می‌شود و او خود را در وضعیت عجیبی می‌یابد. در نهایت، به یک داستان از لقمان اشاره می‌کند که نشان دهنده ناپایداری زندگی و وجود مشکلات است.