غزل شمارهٔ ۱۴۶۵

برداشت: ای محبوب من، تو مرا میهمان کرده‌ای و من در مقابل درت ایستاده‌ام. جانم به خاطر تو حیران و سردرگم است و نمی‌دانم که خانه‌ام کجاست.

برداشت: ای کسی که به خاطر تو شگفت‌زده‌ام، هم شهر و هم مردم روستا. آیا می‌توانی نشانی از خانه‌ات به من بدهی؟ زیرا من نمی‌توانم خانه‌ات را پیدا کنم.

برداشت: به کسی که جانش را به خاطر تو وقف کرده، دیگر از او چیزی نخواه و به او آسیب نزن. من او را به عنوان خانه‌ام نمی‌شناسم.

برداشت: اگر در تو شور و حال و هیجانی هست، هرگز او را سرزنش نکن و از او دور نشو. من خانه را مکانی برای جدایی نمی‌دانم.

برداشت: من عاشق و دل‌باخته هستم و در سراسر جهان شناخته شده‌ام. به من رحم کن و باعث اذیت من نشو، چرا که من هیچ مکانی را به عنوان خانه‌ام نمی‌شناسم.

برداشت: ای نوازنده، تو که در صف نشسته‌ای، به ساز بزن. بر دل مجروح من ضربه‌ای بزن، چون این دفی که در دستانم است، برایم آشنا نیست و گویی جایی در خانه‌ام ندارد.

برداشت: من جز با تو کسی را نمی‌پذیرم و همواره در حال تلاش و کوشش هستم، اما نمی‌دانم که منزل و مکان من کجاست.