غزل شمارهٔ ۱۴۶۱

برداشت: پای خود را در وسط در نگذار تا از زندگی لذت ببرم. تو نیز ناراحت نشو با من، تا بتوانم از شیرینی زندگی استفاده کنم.

برداشت: در عشق تو، ای محبوب، به حالت بی‌حالی رسیده‌ام. تو مرا از این حالت بیرون آور و به من رنگ و انرژی جدیدی ببخش.

برداشت: من به شدت دلتنگ و غمگینم و در شدیدترین تردید و آرزو قرار دارم. حالتی دارم که اگر شکسته شوم، مانند یک نیمه از ماه می‌شوم.

برداشت: ای کسی که زیبایی تو مانند یک شاهزاده است و روح من را تسخیر کرده، بر اسب بنشین و بگذار تا عشق و زیبایی تو را بهتر احساس کنم.

برداشت: از شدت لجاجت و غصه‌ام، هرچند خودم را بد می‌دانم، اما به خدا قسم که بدتر از این نمی‌شوم.

برداشت: من در کنار تو احساس امنیت می‌کنم، ای چهره‌ی زیبا. یا از این طرف آرامش می‌گیرم، یا به سمت خطر می‌روم.

برداشت: زمانی که سرو به خاطر من خم می‌شود و گلزار به خاطر من می‌گران می‌زند، وقتی ایمان هم از من دور می‌شود، نگرانم که دچار کفر و disbelief شوم.

برداشت: تو با نگاه و حرکات دلربایت دیگری را به تیر می‌زنی و من هم چه سپری می‌توانم برای خود بگیرم؟

برداشت: شمس تبریزی، منبعی از عشق و نور است که وجودم را تحت تأثیر قرار داده و به خاطر عشق او، آماده‌ام تا زندگی‌ام را دستخوش تغییرات کنم.