غزل شمارهٔ ۱۴۵۵

برداشت: ای بزرگوار، سلام بر تو! من قصد سفر دارم و راهی در پیش دارم که از آسمان پنهان است.

برداشت: جان من آماده سفر است تا به منبع و اصل خود برود، چون آن طرفی که به آن می‌اندیشم، دیدی فراتر از این سوی نگاه من دارد.

برداشت: من در آرزو دارم که به آن سمت بروم، جایی که میل من به آنجاست؛ چراکه از دوری آن دریا، جگرم به شدت داغ و آتشین شده است.

برداشت: من با شتاب و جدیت به سوی مقام بزرگ خاقانی می‌روم، چرا که از او الهام و نیرویی دارم که می‌تواند مرا مانند خرگاهی محکم و پابرجا نگه دارد.

برداشت: من در نور خورشیدی همچون سایه‌ای فنا می‌شوم و همیشه در پی او هستم، در حالی که حرکت و گردش قمر را در وجود خود احساس می‌کنم.

برداشت: چون لعل از خورشید جز گرما و نور نمی‌گیرم، من عشق دیگری دارم.

برداشت: اگر این گردو را بشکنند، هم عقل و هم نغمه‌ام را از دست می‌دهم. اما اگر خودم بشکنم، مانند نی، صد قند شیرین دارم.

برداشت: من همچون سرود و گل نرگس، هم در قید و بند هستم و هم آزاد، مانند سنگ و آهن، در درونم آتش زبانه می‌کشد.

برداشت: ای کسی که در قلبم جا دارد، زیبایی و فضیلت‌های تو مرا مجذوب کرده است. هر چه از تو در آغوش دارم، برایم کافی و ارجمند است.

برداشت: ای معلم روشنی، صبرم را در دل نگذار و دورم نکن، زیرا از دوری تو به شدت رنج می‌برم.

برداشت: ای عشق، تو صدا زدی که می‌آیم، پس به نام خدا، حالا چگونه می‌توانم آرام باشم اگر از تو دوری جسته باشم؟

برداشت: اگر در دل تابوت من عشق تو باشد، قوت من به اندازه قدرت فرشتگان خواهد بود، هرچند که ظاهراً شبیه انسان هستم.

برداشت: من دلم را به خاطر تو جریحه‌دار و آشفته‌ام، و به خاطر احوال تو، قلبم در هیاهو و نابسامانی است.

برداشت: من یاد تو را در دل دارم، همان‌طور که افندی‌ها در میکوشند به بوی خوش و زیبایی زندگی توجه کنند.

برداشت: باقی‌اش را به تو می‌سپارم ای پادشاه دریا دل، من مانند صدف بسته‌ام و این یعنی اینکه درون من گوهری وجود دارد.