غزل شمارهٔ ۱۴۵۴

در این شعر، گوینده به معشوقه‌اش می‌گوید که به دلیل عشق او، شادی و خوشحالی‌های زیادی دارد. معشوقه جواب می‌دهد که او چیزهای عجیب‌تری به غیر از این شادی‌ها دارد. گوینده خواستار پیوندی عمیق‌تر در این رابطه است و معشوقه توضیح می‌دهد که این بازی عشق فراتر از یک علت ساده است. در ادامه، گوینده بیان می‌کند که همه با قوم و خویش خود ارتباط دارند، اما او تنها به غم عشق معشوقه‌اش وابسته است. او از معشوقه می‌خواهد که از دیده‌اش دور نشود، زیرا نور او را می‌طلبد. در پایان، گوینده می‌گوید که به خاطر عشق، از هر آه او، آتش به پا می‌کند و از این آتش، شعله‌ای دیگر برمی‌خیزد.