غزل شمارهٔ ۱۴۵۱

برداشت: اگر تو خسته‌ای، بنشین و استراحت کن. من خودم خیلی خسته‌ام و حالا تو بگو چه داستانی داری. من هم داستان خودم را گفتم.

برداشت: دیگر از دست خود خسته شدم، زیرا مانند معتادان، از خواب بیدار شده و به هر سو حرکت می‌کنم و می‌افتم.

برداشت: من همیشه به یاد آن محبوب هستم، حتی اگر او خواب باشد یا بیدار. در هر لحظه، تصویر او در ذهنم همراه من است و مانند همسری با من است.

برداشت: وقتی که چهره‌ام مانند آیینه است، به همین دلیل به او توجه می‌کنم و ویژگی‌های او را به نمایش می‌گذارم و در درون خودم مخفی می‌کنم.

برداشت: زمانی که او لبخند زد، من هم لبخند زدم و وقتی او ناراحت شد، من هم ناراحت شدم.

برداشت: باقی موارد را تو هم بگو، زیرا که دریا از تو سرچشمه می‌گیرد و درهای معانی که در سلسله سخن من است، از این دریا نشأت می‌گیرد.