غزل شمارهٔ ۱۴۵۰

برداشت: ای دوست، جام را از دستانم بگیر و به من دل خوشی بده، زیرا که من به حدی سرمستم که در این لحظه از جمع هشیاران فاصله گرفته‌ام.

برداشت: هشیار بر بازیگری آگاه است و به رنگ و حالتی که در جامعه رایج است، توجه دارد. ای آقا، اگر من در مقام بالاتری باشم، باز هم ممکن است در برخی موارد احساس پستی کنم.

برداشت: هر چیزی که درباره جنگ فکر کنی، من از آن دور هستم، و هر چیزی که درباره محبت بیندیشی، من همان هستم.

برداشت: زمانی که عشق تو را در وجودم احساس کردم، تصمیم به پذیرش جنون و شوق تو گرفتم. در نبرد با تو تنها و یکتا هستم و در آرامش و همراهی‌ات همدست و شریک.

برداشت: من خود را مانند اسپند می‌دانم که با طعم‌های ترش و شیرین پخته شده‌ام؛ تا به تو بپیوندم و در کنار تو قرار گیرم.

برداشت: این بیت به بیان احساساتی اشاره دارد که در آن فردی به جدایی و دوری از معشوق خود می‌پردازد. او بیان می‌کند که در حالی که بی‌کار بوده و سازش را نمی‌شنیده، تلاش کرده تا از خود تصویر درستی ارائه دهد. همچنین، او به اشتباهاتی که ممکن است از او سر زده، اشاره می‌کند و از اینکه به طور ناخواسته از عشق خود فاصله گرفته، ابراز نگرانی می‌کند. در واقع، این شعر نشان‌دهنده پیچیدگی‌های عشق و ناپایداری‌های آن است.

برداشت: مستی تو و مستی من به هم وابسته است، مانند دامن که به هم وصل شده‌اند و مانند هاونی که دو عنصر را در یک جا ترکیب می‌کند. ما نیز در حالتی هستیم که هر کدام جداگانه هستیم، اما در عمق وجودمان یکی هستیم.