غزل شمارهٔ ۱۴۴۹

برداشت: از آن می که بوی او مرا دیوانه کرده و سرمست کرده است، ای ساقی، مرا دریاب؛ قسم به خدا که من این چنین هستم.

برداشت: ای ساقی، به حال و روز من نگاه کن که چگونه در مسیر عشق و شوق، شکست خورده‌ام. تو که از دست من دور شده‌ای، دریاب که من هنوز از آن دست، محبت و عشق می‌طلبم.

برداشت: دامت مرا درهم شکست و من نیز جام تو را شکستم. مستی تو و مستی من، هر دو ما را به درهمی کشاند و ما را از همدیگر جدا کرد.

برداشت: ای جان و دل، ای مستان، به سخنان من گوش کن. گویی که در اینجا کسی نیست که به این خوبی‌ها آگاه باشد، اما من به خدا ایمان دارم و از رازها باخبرم.

برداشت: بنشین و به من نزدیک شو، چرا که در این لحظات دلخواهم، حتی در خواب هم در جستجوی تو بوده‌ام.

برداشت: عزیز من، جان و روح تو را در مورد ما به خطر نینداز و از امروز این موضوع را به راه نینداز که فردا شاید من این خواسته را انجام دهم و به تو بفرستم.

برداشت: قسم به خدا که از تو دست نمی‌کشم، چرا که نمی‌خواهم به دروغ بگویم که از درد و شورش دل جدا شده‌ام.

برداشت: می‌خواهم که با وزش باد، آتش را شعله‌ور کنی و همچنین می‌خواهم که با آب، مرا به خاک تبدیل کنی.