غزل شمارهٔ ۱۴۴۷

برداشت: به پزشک روحی‌ام مراجعه کردم و گفتم که ببین وضعیتم چگونه است؛ دستم بی‌جان است و من هم عاشق و مستانه به سر می‌برم.

برداشت: من مشکلات زیادی دارم و ای کاش فقط یکی از آنها بودی تا به هم بپیوندیم و داستانی مشترک بسازیم.

برداشت: او گفت که تو مرد نیستی، من هم گفتم که بله، اما وقتی بوی تو به مشامم رسید، از قبر بیرون پریدم.

برداشت: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک شخص خاص می‌پردازد که به نوعی روحانی و الهی به نظر می‌رسد. شاعر به این شخص به عنوان یک یوسف کنعانی اشاره می‌کند که نمادی از زیبایی و کمال است و این زیبایی باعث می‌شود که شاعر احساس خستگی و ناتوانی کند. در واقع، این شخص برای شاعر چنان جذاب و تاثیرگذار است که او را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: ناگهان شخصی به سمت من آمد و دستی به قلبم زد و پرسید چرا این احساس را داری. من نیز پاسخ دادم که این احساس مربوط به همین دست من است.

برداشت: زمانی که سر و صدای زیادی می‌کردم و می‌نوشیدم، رنگ چهره‌ام زرد شد، اما از آن حالت هیاهو رهایی یافتم.

برداشت: من لباس خود را کنار گذاشتم و در حالتی شاداب و دیوانه‌وار به جمع مستان پیوستم و در میان آن‌ها نشستم.

برداشت: من صد جام را نوشیدم و به صد شکل تپش دل را تجربه کردم. صد کاسه را پر از احساسات خود کردم و صد کوزه را در غم و اندوه شکستم.

برداشت: قوم پرستنده گوساله زرین به چیزی بهای زیادی می‌دهند، در حالی که من به عشق واقعی گرایش دارم، حتی اگر عشق من به چیزهای ناپایدار باشد.

برداشت: روحانی دیگری در حال آواز خواندن است و صدای او مرا به سوی بالا می‌برد و از وضعیت معمولی و پایینی‌ام خارج می‌کند.

برداشت: من به تو وابسته‌ام، ای محبوب، و در عشق تو غرق شده‌ام. وجودم در دستان توست، حتی اگر به تیر شوم یا اگر از بین بروم.

برداشت: من در هر حالتی که باشم، به تو وابسته‌ام. اگر هوشیار باشم، به تو وصل هستم و اگر مست باشم، باز هم زیر سایه تو هستم. حتی اگر در وضعیتی پایین به نظر برسم، در نهایت وجودم به وجود تو مرتبط است.

برداشت: تو مرا در حالتی شبیه به مستی قرار دادی و من را در این حالت نگه داشتی؛ وقتی که تو سر خم کردی و مرا به تسلیم وادار کردی، من هم سکوت کردم و چیزی نگفتم.