غزل شمارهٔ ۱۴۴۶

برداشت: اگر بی‌دل و بی‌دستم و از عشق تو به پا ایستاده‌ام، با این حال، بندهایی را که شکسته‌ام کم نیست. آهسته دارم سرمستی می‌کنم.

برداشت: در جمعی که همه در حیرت و شگفتی هستند، روحی در درون من وجود دارد که به خاطر توست. این احساس به خاطر این است که تو به آرامی می‌دانی که من به شدت سرمست هستم.

برداشت: ای دلبر خندان، بیا و یک لحظه به نزد من بیا، که دیگر از دوری‌ات رنجیده‌ام. بگذار آرام کند که من دیوانه‌وار عاشق تو هستم.

برداشت: ای ساقی، از عشق محبوب بگذر که جانم را به آرامی دزدیده‌اند. حواست باشد که من در حال مستی هستم.

برداشت: اگر مثل من رند هستی و به مردم قلاشی می‌کنی، پس چرا باید در پرده و پنهانی باشی؟ به آرامی بگو که من سرمستم.

برداشت: من از تو ترس دارم، ای می، چون باده‌ام، از تو سرشارتر و پرجوش‌تر هستم. اما با این حال، باید با احتیاط و آرامش رفتار کنم، چون در حال مستی‌ام.

برداشت: من از شراب دلخواه سیرابم و از لباس عابدان فاصله گرفته‌ام. چه چیزی را از معشوق پنهان کنم؟ آهسته بنوش زیرا که در حال مستی‌ام.

برداشت: در این بیت، شاعر بیان می‌کند که وقتی عشق تو را انتخاب کردم، از خودم فاصله گرفتم. زمانی که خود را در حال نابودی دیدم، به آرامی متوجه شدم که در عشق تو غرق شده‌ام.

برداشت: با وجود اینکه ظاهر من سخت و خشن است، اما در درونم نوری از محبت و عشق وجود دارد که به آرامی مرا شگفت‌زده کرده است.

برداشت: در میان مردمان بی‌دینی که فقط به دنبال خود هستند، ارتباط و همبستگی با خویشان و نزدیکان بی‌معناست. باید با احتیاط و آرامش رفتار کرد و از شگفتی‌های دنیا لذت برد، چون غرق در شادی و خوشی هستم.

برداشت: ای کسی که توانایی‌های زیادی داری، اکنون شب شده و از شوق و شادی مستانه در حال خراب کردن و برآورده کردن آرزوهای خود هستی. آرام باش، زیرا من در حالت سرمستی به سر می‌برم.