غزل شمارهٔ ۱۴۴۵

برداشت: من لباس‌های خود را کنار گذاشته‌ام و در میخانه به سر می‌برم. تمام زندگی‌ام را به میخانه داده‌ام و حالا مهمان آن‌جا هستم.

برداشت: ای مطرب زیبارو، نوا کن و صدایی سر بده، زیرا من در فضایی سرشار از شادی و بی‌خیالی هستم.

برداشت: اگر می‌خواهی مرا ببینی، ای کسی که در جسم و ظاهر خود محصور شده‌ای، نمی‌توانی جان من را که در عالم شراب و عشق سرگردان است، مشاهده کنی.

برداشت: من نه شکم‌پرستم و نه از درد معده رنج می‌برم، از این خوراک و نعمت‌ها دلزده‌ام و در عوض در مهمانی میخانه هستم.

برداشت: من همراه پادشاه هستم و حقیقتاً مانند سلیمان می‌باشم. همه ایمان من به از دست رفته‌ها و خرابات و ویرانی‌ها مربوط می‌شود.

برداشت: من با عشق در این دنیا شاد و سرمست شدم و گفتم چه کسی است که بگوید من پادشاه دیوانه‌خانه‌ها هستم.

برداشت: هر جا که باشم، همراه و هم‌نوا با افراد بی‌نظم و خرابکار هستم. هر کجا که بروم، در نگاری‌های مستی و نابسامانی قرار دارم.

برداشت: به نظر می‌رسد که دلیلی که منجر به این ادعا شده، روشن‌تر از این دلیل نیست و حتی اگر بخواهی چیزی توضیح دهی، باز هم چشم‌انداز من از زندگی در خرابات است.

برداشت: اگر طلا و نقره‌ام بروند، با دل نقره‌ای‌ام باقی می‌مانم، و اگر بی‌نظم و بی‌سر و سامان باشم، باز هم به وضعیت شلوغ و پرهیاهوی خود ادامه می‌دهم.

برداشت: ای ساقی، تو جان بخش منی و همچون شمعی هستی که دل ویرانم را روشن می‌کند. ویرانی دلم را ببین و نگاه کن به خراباتم که در آن زندگی می‌کنم.

برداشت: به نظر می‌رسد که تو به دام شیطان افتاده‌ای و در این دنیای نابسامان، شیطان بر من حکومت می‌کند و من در این خرابه‌ها به سر می‌برم.

برداشت: هر زمانی که ساکت و آرام باشم، در واقع در دل خودم در فضای خوش‌گذرانی و شرابخانه قرار دارم. و هر زمانی که شروع به صحبت می‌کنم، انگار که دروازه‌بان همان فضای خوش‌گذران هستم.