غزل شمارهٔ ۱۴۴۴

برداشت: ای عشق، تو باعث شده‌ای که خوابم به هم بریزد و اکنون قلبم از شدت احساسات و اندوه، در خون غرق شده است.

برداشت: در جستجوی شکر شیرین در دل شب، افکارم به گونه‌ای غلیظ و مملو از شکر می‌جوشد و من در خواب مثل شکر می‌شوم.

برداشت: در غیاب محبت او، حالتم مانند هلال ماه است که هرگز پر نمی‌شود. تا زمانی که قمر در آسمان است، خواب به چشمانم نمی‌آید.

برداشت: وقتی شب می‌شود و من با وجود بیداری‌ام، به عشق می‌گویم که ای عشق، مرا به خواب ببر.

برداشت: وقتی که خواب مرا می‌بیند، فرار می‌کند و از من دور می‌شود و به شخص دیگری می‌رود.

برداشت: دوستانی که دارم، مرا تنها نگذارید. زیرا عشق، مانند ملکی است که مرا از خواب و آرامش دور کرده است.

برداشت: اگر عاشق هستی، تا صبح کنار من بمان و از صادق بودن صحبت کن، زیرا من تا صبح و سحر خوابم نمی‌برد.