غزل شمارهٔ ۱۴۴۳

برداشت: من وجود خود را پاک کردم و نسبت به جهان اطرافم بی‌خبرم. پرده‌ای که میان من و حقیقت وجود دارد را دریدم، اما درباره آن حقیقت نیز اطلاعی ندارم.

برداشت: من به لطف و محبت الهی مانند دایه‌ای نیکوپرورده‌ام، بنابراین ملامت و انتقاد نمی‌تواند به من برسد، چرا که در دل من جایی برای غم و اندوه وجود ندارد.

برداشت: من آنقدر در کمال تنهایی و بی‌حالی غرق شده‌ام که حتی وقتی معشوقم از من می‌خواهد لحظه‌ای کنار او بنشینم، توانایی شنیدن و پاسخ دادن به این درخواست را ندارم.

برداشت: لحظه‌ای که خداوند انسان را خلق کرد، من نسبت به آن لحظه هم بی‌اعتنا هستم و حتی به یاد آن لحظه نمی‌افتم.

برداشت: نمی‌دانی چه بگویی به کسی که هیچ وقت نتوانسته است خودش باشد و فقط درگیر حرف زدن و اظهار نظر کردن است؛ حتی نمی‌تواند بپذیرد که خودش را نمی‌شناسد.