غزل شمارهٔ ۱۴۴۱

برداشت: درختی سبز و زیبا در آسمان‌ها رشد کرده که آن ماه بی‌نظیر، دعوت نامه‌ای را برای من نوشته است.

برداشت: یک جام پر از نعمت و زلال به سمت ما آمد، اما اینجا جایی برای نگه‌داشتن آن نیست. بنابراین، باید با سنگی به جان این خمره بیفتیم و آن را بشکنیم تا نعمت‌ها آزاد شوند.

برداشت: یک آهو، که مثل جان انسان ارزشمند و عزیز است، از میان بیابان بیرون آمد. به طوری که شیر نر به خاطر ترس از او، بر روی شن‌های داغ و سوزان می‌ایستد.

برداشت: همه ما در روز عید شاد و خوشحال هستیم، مانند دهل و نوازنده‌ای که به حالت مستی و بی‌خودی مشغول نواختن هستند.

برداشت: عقل به میدان آمده و به دقت در جزئیات پرداخته؛ اما من که سرمست و شگفت‌زده هستم، نمی‌دانم باید چه بگویم یا چگونه اشاره کنم که شما را از هیجان این لحظه بازدارم.

برداشت: در میان ما تنها یک فرد عاقل وجود دارد که حتی نمی‌تواند دارویی برای خود پیدا کند. در این زنجیر جنون، مشخص نیست که مردم چگونه مجنون می‌شوند.

برداشت: بهتر است که یک لیوان شراب را با کیفیت و لذت نوشید، تا اینکه صد خانه را پر از زرق و برق کنم. من حتی یکی از آن شراب‌ها را هم به یک جسم نحیف خواهم داد.

برداشت: در میان روزه‌داران، از شادابی عشق بنوش و غرق در لذت باش، نه آن مستی که وقتی شب می‌آید از خجالت مردم در خود پنهان شوی.

برداشت: شراب بدون پیمانه و ظرف بنوش، زیرا اگر روزه را نشکند، نه از انگور است و نه از شیره، نه از خرماست و نه از گندم.

برداشت: اگر شرابی را که در جام می‌ریزی و سرمست می‌شوی واقعی نمی‌دانیم، بدان دلیل است که آن باده از نوعی است که به سرعت اثرش کم می‌شود.

برداشت: نوشیدنی خوشمزه‌ای به خانه رسید، آن را زیر مشک بگذارید و خواب خر را فراموش کنید، چرا که شیشه آب صدا می‌زند و ما را به خود می‌خواند.

برداشت: سکوت کن و به سبک و بی‌خبری در جایی مقدس برو. هر چند در حالتی غرق در نشاط و شیدایی هستی، در این حالت نباید دنبال خوشی‌های دنیوی باشی.