غزل شمارهٔ ۱۴۳۸

برداشت: عشق او به قدری قوی و غیرقابل کنترل است که من بدون قدرت و اختیار در این احساس غرق شده‌ام و شب و روز مانند مجنون، به او وابسته‌ام.

برداشت: در دل من درد و ترس وجود دارد، اما اگر یاد او به سراغم بیاید، این درد را با عشقی عمیق و احساس شدید بیان می‌کنم.

برداشت: اگرچه همه انسان‌ها در خیال و فکر خود با موضوعات آشنا هستند، اما اگر این مسیر را ادامه دهم، ممکن است به وضعیت خطرناکی دچار شوم.

برداشت: من در میان مشکلات و سختی‌ها افتاده‌ام، و اگر مجنون عاشق لیلی از من نشانه‌ای بخواهد، می‌توانم نشانه‌هایی از او را به او نشان دهم.

برداشت: دل همه شب پاره‌پاره می‌شود، مانند ستاره‌ای که در آسمان می‌درخشد. خواب من آشفته و آواره است، و در صبح، یار خودخواه من بیدار می‌شود.

برداشت: از شب‌های غم‌انگیز من بپرسید، که در دل تاریکی، با پری‌ها مواجه شدم و پای آن‌ها را در هنگام عبور می‌فشارم.

برداشت: اگر یک لحظه استراحت کنم، روح من آرام نخواهد گرفت. من تنها زمانی می‌توانم آرامش پیدا کنم که آن لحظه‌ای که بی‌خیال هستم، نباشد.

برداشت: بگذار آزاد شوم تا مانند خورشیدی لباس‌هایی از آتش بپوشم و در آن آتش، جهانی را زیبا سازم.

برداشت: آن خورشید به خاطر عشق او در آسمان می‌تابد و همواره شکرگزاری می‌کند که می‌تواند این سوزش را تجربه کند.

برداشت: بگذار تا به حالتی گدازان و نرم مانند ماهی غمگین باشم، چون ماه می‌درخشم و از آن پس دیگر بر غم و اندوه خود نخواهم افزود.