غزل شمارهٔ ۱۴۳۷

برداشت: زمانی که رعد و برق می‌خندد و در حال ستایش و تمجید هستم، مانند چرخش صاف و نورانی به دور ماه حرکت می‌کنم.

برداشت: زبانم دلی پُر از درد و غم دارد، مانند موسی که از فرعونان رنج می‌برد. حسادت آن‌ها باعث می‌شود چیزهایی را از او بدانند که از دلایل و شواهدی که دارد، ناشی می‌شود.

برداشت: دستم را ببندید که متوجه شدید من کجا هستم؛ به مقر فرماندهی فرعون، چون من یک جاسوس از طرف سلطانم هستم.

برداشت: من نه به دنبال کنجکاوی هستم و نه به مسائل خصوصی دیگران کاری دارم. من از اسرار مقدس آگاهی دارم و در حال حاضر به قدری مست و شاداب هستم که می‌خواهم از این حالت لذت ببرم و سخن بگویم.

برداشت: می‌گوید وقتی نوشیدنی میخورم، حالتی خاص و سرخوشی به من دست می‌دهد. به ویژه وقتی که این نوشیدنی باعث می‌شود افکار و احساساتم بهم بریزد و بی‌قرار شوم.

برداشت: اگر همگان زهاد و عابدان دنیا از بوی این می باخبر شوند، چه خرابی و آشفتگی به بار خواهد آمد. حال من چه بگویم که نمی‌دانم.

برداشت: هر کجا که بوی عطر سرمستان به مشام برسد، حتی در سنگ و مرمر، جان من زنده می‌شود.

برداشت: وجود من مانند خانه‌ای است که مستان در آن جمع شده‌اند. دلم در تعجب است که آیا من خود یکی از آن مستان هستم یا این‌که آن‌ها در درون من هستند.

برداشت: من نمی‌دانم که آیا من از جنس آن‌ها هستم یا نه، اما این را می‌دانم که من در جوانی و شادابی و سرزندگی زندگی می‌کنم.