غزل شمارهٔ ۱۴۳۶

برداشت: تو مانند خورشید، زهره یا ماهی و من نمی‌دانم کدام یک از این‌ها هستی و نمی‌دانم از این عاشق سرگشته چه خواسته‌ای.

برداشت: در این مکان، حتی با اینکه هیچ‌چیز ندارم، همه‌چیز با لطف و زیبایی همراه است. چه در دشت و چه در سبزه‌زار، نمی‌دانم این درگاه به کجا تعلق دارد.

برداشت: در جایی که ستاره‌ها در آسمان می‌درخشند و راه کهکشان را می‌پیمایند، نمی‌دانم چرا گرد تو مثل ترک‌ها می‌چرخم و به گردایت می‌نگرم.

برداشت: از زیبایی‌های چهره‌ات به وضوح می‌توان فهمید که جان ما مانند باغی پر از گل‌های بنفشه، نرگس و سوسن شده است. ماه تو هم روشنایی‌بخش زندگی ماست، اما نمی‌دانم چرا این پیوند و همراهی احساس نمی‌شود.

برداشت: چه دریای وسیع و بی‌انتهایی که پر از ماهی است، اما در دل این دریا، ماهی‌ای را ندیده‌ام که مانند این باشد و نمی‌دانم این ماهی چه ویژگی‌هایی دارد.

برداشت: می‌گوید تنها یک صدای خاص و بزرگ وجود دارد که در میان دیگران کم‌ارزش به نظر می‌رسد. من هیچ مقام و نامی را جز آن شاه بزرگ، شهنشاه نمی‌شناسم.

برداشت: ای خورشید بی‌نهایت، که ذرات وجودت به تمجید و ستایش می‌پردازند، من نمی‌دانم که تو تجلی نور خداوندی.

برداشت: چندین جان مانند یعقوب به خاطر زیبایی تو دچار درد و سوختن هستند. نمی‌دانم چرا ای بهترین زیبایی‌ها، تو در این چاه پنهان هستی.

برداشت: ساکت باش، زیرا اینکه شایعات و افکار منفی همیشه انسان را در مشکلات و تشتت قرار می‌دهند. گاهی به یک صدا و گاهی به صدای دیگر می‌رسیم و نمی‌دانیم در حال چه کار هستیم.

برداشت: سکوت کردم چون که نمی‌دانم مستی و بی‌خویشی چه حسی دارد، زیرا در مقابل آن جادو و افسون، حالتی شبیه سرخوشی به من دست داده است.