غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

برداشت: زمانی که چهره زیبای محبوبم ظاهر می‌شود، من دیگر چه کسی هستم؟ من چطور می‌توانم وجود داشته باشم؟ وقتی که هر خاری به گل تبدیل می‌شود، پس چرا من نمی‌توانم به مثل یاسمن زیبا باشم؟

برداشت: اگر هر سنگی به شیرینی عسل تبدیل شود، چرا موم همه اجسام را نرم و منعطف می‌کند؟ وقتی که جان انسان برتر است، چرا باید در قید و بند تن محدود بمانم؟

برداشت: هر چشمی به یقین مانند آب روان به جستجوی او می‌افتد؛ وقتی که زیبایی او به نمایش درمی‌آید، من چه دست و پای بی‌فایده‌ای داشته باشم.

برداشت: هرچند که در وضعیت نامناسبی بودم و شبیه شمعی در درون ظرفی محدود قرار داشتم، اکنون که به روشنایی و آتش دست یافته‌ام، دیگر چرا باید در آن ظرف مستقر بمانم؟

برداشت: وقتی از بدی‌های زحل رنج می‌برم، چگونه می‌توانم زیر این آسمان زندگی کنم؟ وقتی که همه مشکلات، سعادت را تحت تاثیر قرار داده، چرا باید خود را در معرض آزمایش قرار دهم؟

برداشت: حسادت از من به دیگران است، اما خودم به چه کسی حسد بورزم؟ وقتی که مانند کسی که از شراب مست شده‌ام، چرا باید هنوز تشنه لب باشم؟