غزل شمارهٔ ۱۴۳۲

برداشت: تو خودت می‌دانی که بدون تو وجودی ندارم. من ناتوانی مطلق هستم و حتی از آن نیز کمتر.

برداشت: وقتی از یوسف جدا شوم، می‌دانم که در خانه اندوه حضور دارم. در چنین وضعیتی احتمالاً دوستان بدی پیدا کنم، حتی اگر با کسی هم صحبت شوم.

برداشت: وقتی که نگهبان شهر باشم، مانند یک محافظ عمل می‌کنم؛ وقتی که مانند ماه باشم، به مجازات دزدها می‌پردازم. اگر غم‌انگیز باشم، سختی‌ها را تحمل می‌کنم و با هر گونه درد و رنجی سازگار می‌شوم.

برداشت: اگر بخواهم غم را مثل یک شتر به گردن بندم، آن را هر کجا که می‌برم، جز در جایی که به من آسیب بزند، نمی‌سازم، انگار که در باغ ارم هستم.

برداشت: اگر حکم او به قصاص مرا برساند، روزی مانند شتری می‌شوم که بار سفر به حج را بر دوش دارد و در آن مکان مقدس حضور خواهم داشت.

برداشت: من در آسودگی زندگی نکرده‌ام و دچار ناپایداری هستم. روزها در حال پرسه‌زنی و گاهی در حال رنج و زحمت می‌گذرانم. گاهی به عنوان شخصی زیر بار مشکلات هستم و گاهی در مقام دانا و آگاه.

برداشت: اگر من طبلزن هستم و صدای طبل را به میدان جنگ می‌زنم، هیچ نگران نیستم زیرا در میان جمع، حامی و پیشتیبان سلطان هستم.

برداشت: من ذهن تو را در آغوش می‌گیرم و می‌خواهم رقصیدن را به آن بیاموزم تا در زمان مناسبی که معشوقان به رقص در می‌آیند، از رقص آن بهره‌مند شوم.

برداشت: من همچون شمعی هستم که بدون نیاز به کلام، تصویر هر چیزی را به نمایش می‌گذارم. پس نگران افکار نادرست نباش؛ چرا که من در حقیقت نمایانگر واقعیت‌ها هستم.

برداشت: عشق به تو می‌گوید، ای دوست، از لحظات لذت ببرید و از شراب عشق بهره‌مند شوید، تا به دلخواهی برسید و نیازهای خود را برآورید.

برداشت: این زندگی که در آن هستیم، برکت و نعمت بزرگی است که باید از آن سپاسگزاری کنیم. چرا که این لذت‌ها و خوشی‌ها پایدارند و هیچ‌گاه تمام نمی‌شوند، مانند شرابی که هرگز ته نمی‌کشد.

برداشت: در این بیت شاعر به زیبایی و دلربایی شخصی اشاره می‌کند که حتی اگر او دیگر در کنار او نباشد و تنها بماند، هنوز هم دلیلی برای زیبایی و شگفتی در درون خود احساس می‌کند. او با افتخار به زیبایی‌های خود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این زیبایی‌ها همچنان وجود دارند، حتی اگر کسی در کنارش نباشد.

برداشت: ای یار روحانی، اگر عیسی به تو جان بدهد و تو ستمگر باشی، حق‌ات این است که من متهم شوم.

برداشت: اگر من ساکت و عبوس باشم تا قاصد خبر تو را بیاورد، او با خود می‌گوید که حالت چگونه است و من هم چون تو، عزیز و گرامی هستم.