غزل شمارهٔ ۱۴۳۱

برداشت: وقتی از من دوری می‌کنی، دلی غمگین و تنگ می‌شوم. اما زمانی که غم به سراغم می‌آید، از لطف آن غم شرمنده می‌شوم.

برداشت: غم‌های تو به من اجازه ندادند که حتی یک لحظه ناراحت شوم، عشق و یاد تو به قدری در دل من است که نمی‌گذارند حالت انسانی و طبیعی خود را فراموش کنم.

برداشت: همه موجودات جهان با اندوه تو زنده می‌مانند، اما من کسی هستم که خواسته‌ام غمی داشته باشم که به خودی خود در آن ثابت بمانم و وابسته به چیز دیگری نباشد.

برداشت: عجب دردی به وجود می‌آوری که آن درد را درمان کند. عجب حالتی به وجود می‌آوری که بتوانم از آن لذت ببرم.

برداشت: به دنبال کسی هستم که ارزش جان فداییش را داشته باشد، همانطور که من نیز در نظر دارم به کسایی که این ویژگی را دارند، تعلق خاطر داشته باشم.

برداشت: رنج تو باعث نمی‌شود که من ناراحت شوم، چون خودم هم دچار رنج و زحمت هستم. و ثروت تو اجازه نمی‌دهد که من به فقر و نیازمندی دچار شوم.

برداشت: صبح تو به من اجازه نداد که روشن شوم و شعله‌ای برافرازیم، و حضور تو مانع شد که من بتوانم با دلایل قوی حرف بزنم.

برداشت: اگر خیال خاصی در ذهنم بیفتد که آن را از یاد ببرم، حتی اگر بخواهم به خاطر آن احساساتی چون خونریزی را تجربه کنم، در نهایت من از آن احساس خوب نخواهم بود.

برداشت: من از عشق تو چنان می‌سوزم که خیال هر دو جهان را نیز بسوزانم. می‌خواهم مانند شمعی باشم که این دو پروانه (محبت) را بسوزاند.

برداشت: سکوت کن و کمتر از وضعیت خودت صحبت کن. چرا باید به کلماتی که من دارم اشاره کنی؟ خودت چرا درگیر این مسائل هستی؟