غزل شمارهٔ ۱۴۳۰

برداشت: من در عشق قدم گذاشته‌ام تا بتوانم سرم را در جمع عاشقان بلند کنم. من فرزند عشق هستم، اما می‌خواهم قبل از پدرم در این مسیر قرار داشته باشم.

برداشت: هرچند که روغن بادام از بادام به دست می‌آید، اما به نوعی بیان می‌کند که من از درخت نیز مهم‌تر هستم و جانم این را می‌داند.

برداشت: ظاهر پرستان به من می‌گویند، وقتی که فرشتگان سجده کردند، "ای نادان، چگونه ممکن است که وجودی کوچک و ناقص داشته باشم؟"

برداشت: در زمان‌هایی من بی‌قرار و دلسوز عشق او هستم و مثل مایعی لرزان به نظر می‌رسم، و در زمان‌های دیگر، در آغوشش احساس ارزشمندی و استحکام می‌کنم، مانند طلایی که در دل زمین قرار دارد.

برداشت: من وجودی دارم که هم واضح است و هم پنهان، همچون جان و عشق که در یک قالب جای گرفته‌اند. گاهی در میان مردم مخفی هستم و گاهی به‌عنوان یک فرد شناخته‌شده و خوش‌قد و قامت ظاهر می‌شوم.

برداشت: در آن زلف‌های یارم چه آرزوها و خواسته‌ها دارم، گاهی به صورت عاشق در کنار او قرار می‌گیرم و گاهی هم خودم را به شکل سازنده‌ای در جمع می‌آورم.

برداشت: اگر جهان برای هزاران سال باقی بماند و من هر شب در میان عاشقان به سمر (گفتگو و شادی) بپردازم، باز هم در آن حال خواهم بود.

برداشت: معشوق من دوست دارد که به طور پنهانی عشق ورزد، و اگر اینگونه نباشد، به مانند ماهی روشن و نمایان در دل شب تار، ظاهر خواهم شد.

برداشت: آسمان به من می‌گوید که چون ماه بر سرت سایه افکنده‌ام، بگذار از من بپرسی، اگر من وجود داشته باشم.

برداشت: اگر دریا به بهشتی تبدیل شود، دیگر ماهی در آن آرام نمی‌گیرد. پس من در مورد شهد او سخن می‌گویم و در این حال باید شکرگزار باشم.

برداشت: اگر در روز وصال ما را بشناسی، پس آن معشوق دیگر است و من هم دیگر دل ندارم.

برداشت: اگر تنم بسوزد، مهم نیست؛ چون اگر در آتش‌ها افروخته شوم، نباید نگران باشم. حتی اگر خودم از هر سلابی تر باشم، باز هم هیچ مشکلی نیست.

برداشت: در جایی که شمس الدین تبریزی وجود دارد و نور و روشنی خود را می‌تاباند، صفا و زیبایی به دنیای اطراف می‌افزاید. من نیز در آنجا به عنوان یک انسان حضور دارم.