غزل شمارهٔ ۱۴۲۹

برداشت: من نه آنقدر بی‌عشق هستم که از محبوبم فرار کنم، و نه آنقدر قوی هستم که در این نبرد تسلیم شوم.

برداشت: من همچون تخته‌ای هستم که کشاورز با آن کار می‌کند. نه از زبان تند و تیزی می‌ترسم و نه از میخ‌ها و فشارها فرار می‌کنم.

برداشت: من همچون تخته‌ای بی‌خود هستم و به هیچ چیز دیگری جز آتش نمی‌اندیشم، حتی اگر تیشه‌ای مرا تهدید کند. تنها هدفم فرار از آتش است.

برداشت: اگر به مانند سنگی سرد و بی‌احساس باشم و نتوانم به شکل لعل (گوهر) درآیم، به این معناست که در زندگی‌ام تنگی و تاریکی وجود دارد. اگر از یار و دوست خود دور شوم، این تنگی و تاریکی بیشتر خواهد شد.

برداشت: من نمی‌توانم بوسهٔ خوش‌طعمی را بیابم؛ هرچقدر هم که از کم‌برگی دور شوم، نمی‌توانم بوی عطر را تجربه کنم. حتی اگر از تاتارها دور شوم، باز هم نمی‌توانم فرار کنم.

برداشت: من از خودم رنج می‌برم چون نمی‌توانم در خود جا بگیرم. آیا جای تعجب نیست اگر سر من در چارچوب محدودیت‌ها جا نشود، پس از این محدودیت‌ها فرار کنم؟

برداشت: برای تحقق این آینده‌ی مطلوب، به زمان بسیار طولانی نیاز است. اکنون نمی‌دانم اگر این بار فرصتی دیگر برای فرار داشته باشم، آن را پیدا خواهم کرد یا نه.

برداشت: من نه بیمار هستم و نه مردی بی‌وفا که از خوبی‌ها فاصله بگیرم، همچنین معده‌ام به بیماری‌ای دچار نیست که از شراب و خوشی‌ها فرار کنم.

برداشت: من در میانه میدان، بر پشت پالان نشسته‌ام و از بزرگی این ده فرار می‌کنم.

برداشت: من به خودم می‌گویم که بس کن، اما دلم به من می‌گوید که چرا باید از بخشش و گذشت فرار کنم وقتی که در گنجینه‌ای از ارزش‌ها غرق هستم؟