غزل شمارهٔ ۱۴۲۸

برداشت: همه پرنده‌ها شگفت‌زده شدند از نحوه پرواز من. آیا تا به حال کبوتر مانند من را دیده‌اید که این‌قدر در تلاش برای پرواز است؟

برداشت: در هر زمانی هر پرنده‌ای به سمت پرنده‌ای دیگر پرواز می‌کند، اما من مثل سنگی سخت و بی‌حرکت هستم که نمی‌توانم پرواز کنم.

برداشت: به موقع صحبت کن و بی‌دلیل سخن نگو، زیرا زبان من ممکن است تو را بسوزاند. حتی اگر زبان تو از طلا باشد، بهتر است که از من دوری کنی.

برداشت: دنبل به دنبه می‌گوید: درون من چیزی وجود دارد که می‌تواند تو را بشکافد. اگر از ابتدا با محبت و ملایمت با من رفتار کنی، می‌توانیم به هدف برسیم.

برداشت: شما را به آرامی نوازش می‌کنم تا در برابر ناگهانی‌ها احساس امنیت کنی، و سپس به شکافندگی‌هایی می‌پردازم تا بفهمی چه هنری در چنگ دارم.

برداشت: در حال حاضر دهانت را باز نکن، زیرا هنوز نادانی. وقتی زمان مناسب برسد، کار پخته و حساب‌شده‌ای انجام می‌دهم.

برداشت: کدام هنرمند خوش‌چهره از ما را دیده‌ای که تو را با ناز و بی‌اعتنایی ترک کند، چه بسا پس از آنکه به تو نگاهی انداخت، فردایش دلت را بشکاند.

برداشت: ای کلام، مرا از خود دور کن تا تیر خشم و قهر نزنم، زیرا نکند از سر مستی این تیر به خودم اصابت کند.

برداشت: سوزی وجود دارد که شمس تبریزی را می‌سازد و من از دنیای آتش دور می‌شوم اگر با این سوز در ساز خود به حرکت درآیم.