غزل شمارهٔ ۱۴۲۴

برداشت: به معشوقم گفتم که من نگران هستم و از تنهایی می‌ترسم. او پاسخ داد که ای دانا، من هم در شب‌ها همچنان تو را می‌بینم.

برداشت: به او گفتم ای زیبا مگر نمی‌بینی که نادیده‌ها چقدر جذاب‌اند؟ او پاسخ داد: من آنچه را که تو ناخوش می‌دانی، با لطف خود برایت زیبا ساختنم.

برداشت: اگرچه دل همیشه همیشه دچار خطا و تقصیر می‌شود، اما من هرگز از آن دور نشده‌ام. او هم تأیید کرد که من هم از دل دور نشدم.

برداشت: گفتم که دوری از تو جانم را می‌خورد و آه و ناله‌ی کسانی که دور مانده‌اند را می‌شنوم. او در پاسخ گفت که این دوری، دام محبت ماست که در پای تو پیچیده شده است.

برداشت: مثل اینکه یوسف، پسر یعقوب را به دلیل دسیسه‌های دشمنان به زندان انداختند، تو هم به ناحق متهم شدی و من نیز در این میان از چیزی که داشتم، دست کشیدم.

برداشت: به او گفتم که امروز روز خوبی نیست و راهی که پیش رو دارم خیلی طولانی است. او در پاسخ گفت به من نگاه کن و به راه فکر نکن، چون من این مسیر را پشت سر گذاشته‌ام و به آرامی از آن عبور کرده‌ام.

برداشت: در هر زمان و مکانی، دنیا چه ارزشی دارد در برابر این قدرتی که من توانسته‌ام رازهای نهان را فراتر از این ابزارها درک کنم.

برداشت: اگر عقل و فهم همه ی مردم را یکجا جمع کنی،متوجه لطفی که من کردم نخواهند شد،به جز آن شخص که او را برگزیدم و به جان فهماندمش