غزل شمارهٔ ۱۴۲۱

برداشت: بیا و بشنو، من چرا در کنار اسب تو رفتار می‌کنم، زیرا در زمان چرا، نعل اسب تو را به دلایل خاصی بررسی می‌کنم.

برداشت: تو از نداشتن وحشت نکردی و نه به تهدیدی روی آوردی، بلکه به من آرامش و امید دادی. تو همانند عیسی روح‌افزا هستی، و پاک و بی‌نظیری مثل سرور و امیدی برای من.

برداشت: وقتی که من از تو چیزی گرفتم که خالص و بدون ظلم بود، هیچ‌کس نمی‌داند که هزینه‌های من به کجا رسیده و کجا خرج می‌شود.

برداشت: زمانی که بخشش و عطای تو را مشاهده کردم، آنچنان تحت تاثیر وجود تو قرار گرفتم که گویی رنگی را به باغ هدیه داده‌ام.

برداشت: تو، داوود جوانمردی هستی که در مقام امام، در برابر سرما و گرما ایستاده‌ای، مانند من که در حالتی محفوظ (محصون) به سر می‌برم، از شدت گرما و سرمای محیط بیرون آزاد هستم.

برداشت: همچون تصویر زیبایی تو، روانه می‌شود و مرا به فکر فرومی‌برد. پس از آن، از اندیشه‌ام بیرون آمدم، نه در تصویرم و نه در طردم.

برداشت: سکوت کن، زیرا در این فضا نیکویی و شادی وجود دارد. من همچنین درد و رنج را تجربه کرده‌ام که هر دو لازم و ضروری بودند.