غزل شمارهٔ ۱۴۱۷

برداشت: به حق زیبایی تو، من هرگز چهره‌ای مثل تو ندیده‌ام. چه مانایی داری که این‌گونه به زیبایی وصف شده‌ای از زبان مردم؟

برداشت: در این دنیا چنین باغی نه وجود دارد و نه امکان دارد که در خواب یا بیداری میوه‌ای از آن چید.

برداشت: دعای یک پدر به اندازه دعای صد پیامبر تاثیر دارد؛ چرا که من به برکت این دعا توانستم به این مقام و موفقیت دست یابم.

برداشت: روزی شنیدم که از آسمان، به خاطر غم تو در دل من آتش می‌تپد و این درد و رنج باعث شد که در چرخش زندگی‌ام خمیده شوم.

برداشت: من از عشق، اندیشه و فکر را آموخته‌ام و در پرتو عدالت دوست، قفل‌های زندگیم را بسته‌ام، اما به واسطه‌ی لطف او، کلیدهای آزادی و رهایی را در دست دارم.

برداشت: هر ذره‌ای از وجودم مانند یک آیینه است که در برابر من قرار دارد. اگر از آن آیینه به قیمت جانم بگذرم، می‌توانم خودم را بهتر بشناسم و ارزش واقعی‌ام را درک کنم.

برداشت: کدام یک از آن‌ها اوست؟ او که تنها و یگانه است و همه چیز از او برمی‌خیزد. بویی که از او می‌آید، به قدری نزدیک است که من با یاد او به بزرگی یزید دست یافته‌ام.

برداشت: گفتم نیشکر را، که چرا این‌قدر شیرینی دارد؟ او به من اشاره کرد به تو، که من از نفس‌های تو این شیرینی را چشیده‌ام.

برداشت: به جانم گفتم که چرا مانند غنچه، چهره‌ات را پنهان کرده‌ای؟ او در پاسخ گفت که به خاطر شرم، از روی او به درون بدن خود رفته‌ام.

برداشت: به کهنسالی گفتم که تو هم رفیق و هم نصیحت کن هستی. او در پاسخ گفت: گرچه من سالخورده‌ام، اما او را به خود وابسته‌ام.

برداشت: مانند گل سوسن که زبان‌های زیادی دارد، جهان نیز پر از شیرینی و آزادی است. از این نعمت‌ها می‌توان به جان و جهان بهره‌مند شد و بر نعمت‌ها افزود.

برداشت: بهار فراررسیده و مانند طاووسی با رنگ‌های مختلف خود را به نمایش گذاشته است. من نیز از زیبایی و لطف او به این سمت آمده‌ام.

برداشت: به خاطر خوشی و لذت جان‌ها، راه‌ها و نعمت‌ها را جستجو کردم و برای تسکین درد و رنج آسیب‌دیدگان، داروها و درمان‌ها را فراهم کردم.

برداشت: یک شب، عشق دلربا نزد بنده آمد و گفت: به نام خدا، که من برای تو (عشقی) بی‌پایان را تجربه کرده‌ام.

برداشت: شخصی را دیدم که کمکم کرد و نشانم داد، زیرا من در گم کردن کارهایم به مشکل برخورده بودم. در آن لحظه، احساس ناامیدی و پریشانی می‌کردم و حتی نتوانستم کنترل خودم را حفظ کنم.

برداشت: وقتی از شرابش نوشیدم، احساس سنگینی کردم. همچون سیری که از طعم ترش خوشم نیامد و آن را رها کردم.

برداشت: تنها چیزی که از آن موجود به دست من رسید، یک سیخ بود. اما همان سیخ برایم بسیار ارزشمند است و به من سود می‌رساند.

برداشت: هر برگی از آن درخت نشان‌دهنده نوعی گل است، و هر باغی که مثل من شکوفا شده، گل‌هایی را به نمایش گذاشته است.

برداشت: وقتی شکوفه‌ها می‌ریزند، میوه‌ها به وجود می‌آیند. در این چرخه، وجود و عدم به هم مربوط‌اند. من از آنچه که نمی‌توان دید، آگاهی پیدا کرده‌ام.

برداشت: همه در حال رشد و شکوفایی هستند، اما عشق واقعی و قربانی کردن برای همدیگر، به ما معنا و هدف می‌دهد. تو همواره بهره‌ای از چیزی که پرورده‌ای، خواهی داشت.

برداشت: هیچ چیزی به جز زمان کاهش درد و غم، فایده‌ای ندارد و من از غم و اندوهم رنج می‌برم.

برداشت: ای محبوب، مانند سرنایی ناله کن؛ چراکه این سرنا به خاطر ما از آن لحظه‌های پر آتش ناله سر می‌دهد که من در آن دم‌ها جان دمیدم.

برداشت: از من انتظار صحبت‌های دیگر نداشته باش؛ به باغ سبز برو و زیبایی و منظره‌ای که من به خاطر آن چیزها را خریده‌ام، جستجو کن.