غزل شمارهٔ ۱۴۱۴

برداشت: درخت و آتش را دیدم که صدایی به من می‌گفت محبت محبوبم مرا می‌خواند، آیا این آتش من را همانند موسی، پسر عمران، به سوی خود می‌کشاند؟

برداشت: من در دشت پرمشکل و آزمایش فرورفته‌ام و طعم عذاب و رنج را چهل سال است که چشیده‌ام، مانند موسی که در گرداب این بیابان سرگردان است.

برداشت: از تو خواهش می‌کنم که از کشتی و دریا سوال نکنی، بلکه بیا و به شگفتی‌هایی که هست نگاه کن. من سال‌هاست که در این خشکی کشتی را به حرکت درآورده‌ام.

برداشت: ای جان، بیا! تو مانند موسی هستی و این جسم تو چون عصاست. وقتی که عصایت را بالا ببری، من هم مانند مار می‌شوم و وقتی که بر زمین بیندازیش، به حالت طبیعی خود باز می‌گردم.

برداشت: تو مانند عیسی هستی و من پرنده‌ای هستم که تو از گلی ساخته‌ای. به‌گونه‌ای که درد من در درون من وجود دارد و اوج پرواز من در واقع از درون اوست.

برداشت: من همچون ستون داخل ان مسجد هستم (درداخل مسجد ستونی بود که پیامبر (ص) موقع صحبت کردن به ان تکیه میدادند) زمانی که تخت ومنبری برایاو تهیه شد ستون از درد وناله دوری پیامبر صدایش در اومده بود این نشان میدهد تمام اشیایی که در جهان هستند از جمله سنگ وچوب واب همه تسلیم در برلبرخداوپیامبرش هستند

برداشت: خداوندی که خود، خالق همه چیز است و صورتی ندارد، چرا بر من تصویری می‌کشی که خود تو می‌دانی و من از آن بی‌خبرم؟

برداشت: گاهی مانند سنگ سخت و مقاوم هستم، گاهی همانند آهن انعطاف‌پذیر. در برخی لحظات آتشین و جوشانم. گاهی بدون وزن و سنگینی، و گاهی هم به عنوان ترازویی متعادل و منظم حضور دارم.

برداشت: گاهی در این مکان من فعالیت می‌کنم و گاهی هم دیگران از من بهره می‌برند. گاهی به صورت گرگ می‌آیم و گاهی به شکل چوپانی که می‌شناسید.

برداشت: چهره‌ای عجیب و غریب نمایان شد که نشان از دایمی بودن دارد. اما نه این چهره ماند و نه آن چهره. تنها او می‌دانست که من همان کسی هستم که هستم.