غزل شمارهٔ ۱۴۱۱

برداشت: ای معشوق! بیا درون بیا و دم نزدن را رها کن، باده را بیاور. بنده‌ات را بشنو و به حرف‌هایش گوش کن، اما گوش خود را در دست نگذار.

برداشت: تو در بالای آسمان‌ها جای داری و روح و جان تو در حال حرکت است. ای معشوق، باده‌ای بیاور که ریشه‌های خواب آلودگی را از بین ببرد.

برداشت: این دو دوست زیبا در کنار دوستانی همچون تو، به زیبایی چهره‌ات، مشغول شادی و خوشگذرانی هستند، ای محبوب.

برداشت: پرندهٔ دل بیمار من، تنها جبرائیل می‌تواند او را به جایی برساند و غیر از بهشت چهرهٔ تو، هیچ مکان دیگری برای او مناسب نیست ای معشوق.

برداشت: هیچ چیزی در دنیا به طعم شراب روحی نمی‌رسد، و لذت نشستن در کنار دوست نیز مانند لذت بودن در کنار تو، ای محبوب، نیست.

برداشت: شما به مانند معجزه موسی، به سمت دریای غم می‌روید و از دل این دریا گرد و غبار برمی‌خیزد، ای زیبای من.

برداشت: به من بگو که چگونه می‌توانم شادی و نشاط را به زندگی‌ام بیاورم و از غم و اندوه رها شوم. به من کمک کن تا از حالتی که در آن گیر کرده‌ام خارج شوم و دلیلی برای خوشحالی و شادابی پیدا کنم. ای معشوق، به من نگاه کن و ببین چگونه کسانی که در ابتدا ناامید بودند، حالا به خوشحالی و عشق رسیده‌اند.

برداشت: وقتی که مرکب من برای رسیدن به حقیقت باشد، هر چیزی که وجود ندارد، می‌تواند به عنوان عاملی برای محدودیت من عمل کند. ای محبوب، وام قمار، یعنی بازی زندگی را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن این شرایط پیش برد.

برداشت: بشنو که چگونه شور و هیجان من افزایش یافته است، تو نیز آواز من را بخوان. دل سپاسگزار من، عشق را رها کرده است، ای معشوق.