غزل شمارهٔ ۱۴۱۰

برداشت: وقتی که به خاطر عشق آن معشوق، همه چیز را فراموش کرده و به نوعی گم شده‌ام، نه کاملاً دیوانه‌ام و نه کاملاً عاقل، بلکه در حالتی از پنهان بودن به سر می‌برم.

برداشت: برف را به آتش می‌زنم تا زمین مرا ببلعد و من به سمت آسمان بروم و تمام درد و غم خود را به صورت دود رها کنم.

برداشت: من از روح‌ها دور نیستم و از زندگی‌ها نمی‌ترسم. مگر جان از جان می‌ترسد؟ وقتی من به جان تبدیل شوم، از چه چیزی باید بترسم؟

برداشت: کسی گمان نمی‌برد که من به او فکر می‌کنم، اما در نهایت همان فکر و گمان من باعث شد تا به سرنوشت خاصی دچار شوم.

برداشت: به دلیل بی‌فکری و بی‌توجهی، دلم گواهی به دست آورد که دیگر از دستم خارج شده است، و آنچه را که گفته بودم، به آن عمل کردم.

برداشت: تمام این ناله‌ها و آواهای من به خاطر خود من نیست، بلکه همه آنها از او نشأت می‌گیرد. من به وسیله‌ی کمک لب‌های او بی‌دل و بی‌زبان شده‌ام.

برداشت: چرا عشق من را پنهان می‌کنی؟ من به خاطر این عشق، معروف عاشقان شدم.

برداشت: عشق تو باعث شد که جان و دنیای من از دست برود. حالا من در این دنیا چه کنم وقتی که دیگر به آن تعلق ندارم؟