غزل شمارهٔ ۱۴۰۷

برداشت: 昨夜 چه خورده‌ای بگو ای بت مانند شکر، تا همه سال روز و شب باقی عمرم از آن مصرف کنم.

برداشت: اگر تو به من آسیبی برسانی، رنگ غم تو باعث می‌شود که چشمانم پر از اشک شود و من از این وضعیت دچار سردرگمی شده‌ام.

برداشت: یک لحظه توقف کن و تند نرو، از پیش من دور نشو تا دل شیدای من بسوزد و من بتوانم با چشم خود به تو نگاه کنم.

برداشت: دل من به شدت می‌زند، کاش کمی آرامش بیاوری. خون به سرعت از دو چشمانم چکیده و تو، سریع از نظرم نرو.

برداشت: هر زمان که از تو دور می‌شوم، مانند خاک سیاه و تیره‌ای می‌شوم که فقط در یک لحظه دیدنت، دوباره سرزنده و شاداب می‌شوم.

برداشت: وقتی که آفتاب از دید پنهان می‌شود، زمین به نشانه فقدان او لباس سیاه بر تن می‌کند و شب ناگزیر از دوری او به سراغ می‌آید.

برداشت: وقتی خورشید صبح طلوع می‌کند، لباس سفید به تن می‌کند. ای چهره‌ات مانند آفتاب، از نزدیکی من دور نشو.

برداشت: ای معشوق، مرا نادیده نگیری و باعث رنج من نشو. دلم را نشکن و از زیبایی و ارزش وجود من کم نکن.

برداشت: دیگری در دست من جامی از می گذاشت تا بتوانم به یاد تو در آن غرق شوم، اما ارتباطی بین من و آن جام برقرار نشد.

برداشت: زمین و آسمان به خاطر تو از دارویی برای پرورش و رشد استفاده کرده‌اند. حالا از تو می‌خواهم که مرا هم تربیت کنی، چون من لاغر و نیازمند توجه هستم.

برداشت: ای معشوقه‌ی جدل‌انگیز، آن‌قدر مستی که جدال‌ات مانند شکر شیرین است. جان من فدای توست و ستاره‌ی من همانند ستاره‌ی توست.

برداشت: مدت‌هاست به دل خود گفته‌ام که ساکت باشد و غصه‌ها را در خود نگه دارد، اما دل همچنان ناله می‌زند و مرا به سکوت پرت نمی‌کند.