غزل شمارهٔ ۱۴۰۶

برداشت: هر شب و صبح برای تو دعا کرده‌ام و از خدا خواسته‌ام که تو را به روش‌های مختلفی برایم به دست آورد.

برداشت: تا وقتی که تو را به خود نزدیک کنم و انیس وجودم گردی، وجود من به تو وابسته شده است، چون تو را خواستم.

برداشت: من در جستجوی روشنایی تو بودم و مانند سایه‌ای به دنبال نور پاک تو حرکت کردم، اما وقتی به دنبال نور رفتم، متوجه شدم که سایه‌ام را هم در آن جستجو گم کرده‌ام.

برداشت: من از عشق تو به آهنی تبدیل شده‌ام که نور آینه را می‌خواهد، اما در عوض زخم و آتش را تجربه می‌کنم، زیرا تنها صفا و پاکی را طلب کرده‌ام.

برداشت: وقتی به سمت تو شتابان رفتم، نتوانستم جایی برای قدم گذاشتن پیدا کنم. از آنجا که خواستم جایی را برای خودم در تو بیابم، پاک از آنجا دور شدم.