غزل شمارهٔ ۱۴۰۵

برداشت: من به عشق او گام برمی‌دارم و با تمام وجود به دوستی‌اش ادامه می‌دهم. به خودم می‌اندیشم که برای او می‌افزونم و نشانه وفاداری‌ام را با مهر و عشق به او نشان می‌دهم.

برداشت: من با دل و جان شکسته، در مسیر نشسته‌ام و برای رسیدن به تو، قافله‌ی خیالم را به حرکت در می‌آورم.

برداشت: علاوه بر غم او، هر چیزی که به من آرامش بدهد، هر چه به من برسد، آن را بر سر و پای خود می‌کوبم.

برداشت: این دل من مانند چنگی است که از حال و هوای نابسامانش غرق در شادی و غم است. من زخمه‌ای در دستان دارم و با هر ضربه‌ای که به آن می‌زنم، احساسم را بیان می‌کنم.

برداشت: دل به زیورهایی از آب حیات خفت می‌کند و به ارزش واقعی‌اش توجهی نمی‌کند، اما من به خاطر ارزشش با آن برخورد می‌کنم.

برداشت: وقتی شب فرا می‌رسد و به خواب می‌رود، به آرامی او را به خودم می‌کشم و هنگامی که سپیده دم می‌شود و او دعا می‌کند، من نیز در زمان دعا به او می‌پیوندم.

برداشت: لذت ضربه زدن من به این موجود مُرده هرگز با لذت حقیقی‌ام مساوی نخواهد بود؛ چرا که او گمان می‌برد که من به خاطر نابودیش او را می‌زنم.

برداشت: اگرچه ماه و ستاره‌ها یا عقل و پادشاهی وجود داشته باشند، اما اگر پرده‌ای بر دل بیفتد، زود به آن پایان می‌دهم و قفلش را می‌شکنم.

برداشت: به او گفتم چرا شیشه‌ام را به سنگ می‌زنی، او پاسخ داد: وقتی به عشق خود می‌بالید، با تیغ بی‌رحمی می‌زنم.

برداشت: هر رشته از این ساز پر از ناله و آواز تازه‌ای است، تا دل از این نوای دلنشین بفهمد کجا را باید نوازش کنم.

برداشت: من در دل هر صدایی که از او برمی‌خیزد، چیزی نهفته‌ام که نشان دهد من اشتباه نمی‌کنم و خطا نمی‌زنم، تا تو گمان نکنید که دچار سهو و نادانی هستم.

برداشت: خشم پادشاهان باعث می‌شود که گاهی به کسی ضرر بزنند و او را مورد حمله قرار دهند. اما من از مهربانی و بخشش آنها بهره می‌گیرم و سعی می‌کنم به خوبی با آنها رفتار کنم.

برداشت: من به شدت و با ظرافت به این چشم نگاه می‌کنم، اما دل نمی‌تواند به آنها برسد، زیرا دلم مانند آن هوا به آنها فکر می‌کند.

برداشت: ساکت باش، این صدا چیزی ندارد و واقعی نیست. این مسیر متعلق به شماست و من این آهنگ را برای شما میزنم.