غزل شمارهٔ ۱۴۰۴

برداشت: اگر کسی به خوبی و زیبایی او کار کند، چرا من باید کار دیگری انجام دهم؟ چون طعم شیرین عشق او را از لبش چشیده‌ام و دیگر نیازی به چیز دیگری ندارم.

برداشت: وقتی از باغ گل عبور می‌کنم، به خاطر خارها ناراحت نمی‌شوم؛ و مثل پرنده‌ای که در شب پرواز می‌کند، نمی‌دانم چرا باید صبح را ترک کنم.

برداشت: هر چند که نوشیدنی می‌نوشم، اما عقل و هوش خود را از دست نمی‌دهم. چرا باید مجالسی را که بهشتی به نظر می‌رسند، به هم بریزم؟

برداشت: زمانی که من برای رسیدن به چهره‌ای زیبا و دلربا همه چیز را آماده کرده‌ام، چرا باید به دنبال ستاره‌ها بروم و زیبایی او را ترک کنم؟

برداشت: در بالای هفتمین آسمان، نام زمین چه کاره است که من به خاطر آن، غیرت هر فرشته را زیر سوال ببرم و درباره انسان سخن بگویم؟