غزل شمارهٔ ۱۳۹۹

برداشت: هر بار که از روزنه‌ای به بیرون می‌آیم، حس تازه‌ای پیدا می‌کنم، درست مثل بهار که به زندگی باز می‌گردد. من شاخ و برگی از باغ تو هستم، و بزرگی و زیبایی تو را نشان می‌دهم.

برداشت: وقتی که تو مرا به آغوش خود می‌گیری، زندگی و وجود من به تو وابسته است. من همچون خاکی در دستان تو قرار دارم و تمام وجودم در اختیار توست.

برداشت: زمانی که تو با محبت و مهربانی بر سر ما سایه گسترده‌ای، جای تعجب نیست اگر از مقام و ارزش خود در چرخ فلک فراتر رویم.