غزل شمارهٔ ۱۳۹۰

برداشت: من دوباره برگشتم، دوباره به نزد آن محبوب آمده‌ام. به من نگاه کن، به من نگاه کن، برای تو آمده‌ام تا غم‌هایت را تسکین دهم.

برداشت: خوشحال هستم که به اینجا آمدم و از آزادی برخوردارم. سال‌های زیادی گذشته است تا به این گفتار و بیان رسیده‌ام.

برداشت: به آن مکان می‌روم، به آن مکان می‌روم، جایی که در حال حاضر بالاتر هستم، بار دیگر می‌توانم بروم. دوباره مرا رها کن، دوباره مرا رها کن، زیرا به اینجا به خاطر حفاظت و امنیت آمده‌ام.

برداشت: من موجودی آسمانی و بی‌نظیر بودم، اما ناگهان در دنیای مادی و زمینی گرفتار شدم و نتوانستم دام این دنیا را ببینم.

برداشت: من یک نور خالص و پاک هستم، ای پسر! من تنها یک مشت خاک نیستم. در واقع، من هیچ‌گاه تنها یک صدف ساده نیستم، بلکه من دُرّ بسیار ارزشمندی هستم که از درون آن بیرون آمده‌ام.

برداشت: ما را تنها با چشم ظاهر نبین، بلکه با چشم دل و درک خود ببین. اگر به آنجا بیایی، آنجا رازها و عمق وجود ما را خواهی دید، زیرا من اینجا با روحی آزاد و سبکبار حضور دارم.

برداشت: من از چهار مادر و هفت نیا بالاتر هستم، زیرا من از نوعی گوهر باارزش هستم که به اینجا آمده‌ام تا دیده شوم.

برداشت: یار با انرژی و هوشیاری من به بازار آمده است، وگرنه دلیلی برای حضور من در اینجا وجود ندارد. من به دنبال او آمده‌ام تا‌ او را بخواهم. (اشاره به داستان یوسف پیامبر که به بازار آورده شد و هرکس با دارایی کم نیز برای خواستن او به بازار آمده بود)

برداشت: ای شمس تبریزی، تو کی می‌خواهی به کل دنیا نگاه کنی؟ زیرا من در این دنیای فانی با دل و جان پریشان و خسته آمده‌ام.