غزل شمارهٔ ۱۳۸۹

برداشت: ای دلنواز و زیبای من، چون جام جمی که در دست دارد، از عشق آن چهره‌ی زیبا، در این دنیا بی‌گناهی را به دست آور. این مرگ، نشان دهنده‌ی گناه نیست؛ بلکه باید از غم و اندوه دوری کنی و بر پاکی خود بیفزایی.

برداشت: ای دلِ من، با دلِ تو در جستجوی دروازه‌ای در دریای خون هستم، تا ببینم در کدام در، حقیقتی نمایان می‌شود.

برداشت: زمانی که من در عشق محدود و کم‌بین می‌شوم، مانند دریاچه‌ای می‌شوم که گوهری از دریا و زندگی در هر لحظه به من خبر می‌دهد.

برداشت: من از روی تنبلی و غفلت، به خاطر عشق از فضیلت و بزرگی خود دست کشیدم، چون عشق به شاهی باعث می‌شود که چیزهای بزرگ و کوچک، هر دو کم و بیش داشته باشند.

برداشت: دل من از عشق او رنگ و رویش را می‌گیرد و زردی در چهره‌ام می‌نماید، چون عشق او بر من تأثیر می‌گذارد و نشانه‌ای از محبتش بر من نقش می‌بندد.

برداشت: چهره این محبوب را ببین، که در عشق هر لحظه تغییر می‌کند: گاه از غم به رنگ زعفران درآمده و گاه از خجالت به رنگ بگونیا.

برداشت: من کاملاً از خودم گذر کرده‌ام تا بتوانم حقیقت را بیان کنم، چه در حال مستی باشم و چه در حال هشیاری، هیچ‌کس نمی‌تواند از وجود من آگاه شود، زیرا همه‌چیز در من محو است.

برداشت: در بازار مصر وارد شدم و به سمت بزرگ‌ترها رفتم. ناگهان چهره‌ای شبیه به یوسف را دیدم و به طور ناخواسته به او اشاره کردم.

برداشت: عزیز مصر گفت که اگر تو عاشق هستی، من به تو محبت و بخشش می‌کنم؛ چرا که من نهایت محبت و بزرگی او را نشان می‌دهم و از سخاوت و کرم او سخن می‌گویم.

برداشت: من ارزش آن را درک نکردم و آن را به اشتباه آرزویی یا حسرتی گفتم، یا تجربه‌ی از دست دادن چیزی، یا حسرت و افسوس.

برداشت: ایستایی و موانع فراوانی که وجود دارند، به واسطه قدرت او به حقیقت تبدیل شده‌اند، به طوری که هیچ چیز در دو جهان نمی‌تواند در برابر آن ایستادگی کند.

برداشت: تبریز، تو این احترام و بزرگداشت را از عهد الست به ارمغان آورده‌ای، من به شمس دین افتخار می‌کنم که از آغاز وجود، درخشان و برجسته بوده است.