غزل شمارهٔ ۱۳۸۸

برداشت: ای جان، به هیچ شکلی در نیایید و ای خرد کل، قلم را بشکن. ای مردِ جستجوگر، زیاد طلب نکن و در جستجوی آب، تنها جای پای خود را بگذار.

برداشت: ای عاشق! دل خود را صاف و زلال کن، مثل آب جاری. چرا که این آب زلال و بی‌نقص، هر لحظه جان را تازه و پربار می‌کند.

برداشت: اگر بادی به نرمی بر آب بگذرد، حتی اگر لحظه‌ای زرهی به آب بپوشاند، نباید به او اتهامی بزنید؛ زیرا او نه از ترس چیزی احساس نگرانی می‌کند و نه غمگین است.

برداشت: در دنیای بی‌نهایت تنوع و تغییر، به هر چیزی با دقت و توجه نگاه کن و زیبایی‌ها و معانی مختلف آن را درک کن. حتی در ظاهری خالی، می‌توان حقیقت و زیبایی‌های پنهان را یافت، همانطور که در طبیعت هر درخت و شاخه‌ای می‌تواند نشانه‌ای از باغی زیبا باشد.

برداشت: از آن جمال حقیقی که سرچشمه‌ی جان و دل است، چنان پرتوی نمایان شده که تمام صورت‌های دنیوی را محو کرده (صورت‌گسل است). تنِ مادی، از شرم آن جلوه‌ی والا، از بین رفته و نابود شده، و جان به حریم آن حقیقتِ مقدس پناه برده و گریخته است.

برداشت: از شراب و هوای او، برخی بنده و برخی آزادند. همچون چاهی که نفس را در خود می‌کشد، اما زمانی که شکم پر می‌شود، نفس به بیرون می‌آید.

برداشت: من از دریا سخن می‌گویم یا از دروازه، یا از قدرت حکم می‌گویم که به جز از آنچه گفته شده، فرار کن و به پیش برو تا به درک و علم کامل برسی.

برداشت: در این راه اگر به چپ و راست می‌روی، باید بدانی که این راه به چاه می‌انجامد. وقتی به سمت امواج خون می‌روید، باید بدانید که در این خون، رحمت و فیض الهی وجود دارد.

برداشت: در آتش، آبی قرار داده شده و در آب، آتشی وجود دارد. در این آتش، جانم شاد است و در آب او، دلم در ناله است.

برداشت: ای کسی که با تو راحتی‌ها از ما دور می‌شود و با وجود تو، بیماری‌ها و رنج‌ها از ما دور می‌گردد. ما به لطف و رحمت تو استقامت می‌یابیم و قدم‌هایمان ثابت می‌شود.