غزل شمارهٔ ۱۳۸۷

برداشت: به دقت و با تعجب به چهره طلایی من نگاه کن. هرکس که اهل مکه باشد می‌داند که من اهل سرزمین بطحاء هستم.

برداشت: از زیبایی چهره محبوبم مانند گل لاله می‌روید و از چهره‌ام زعفران می‌کارد. هر لحظه، به خاطر شادی‌ای که به من می‌بخشد، بر کارهایم افزوده می‌شود.

برداشت: دل من هر لحظه مثل برف ذوب می‌شود و بی‌تابی می‌کند. آنجا که می‌خواهم باشم، جایی است که حس می‌کنم واقعیتم را در آنجا پیدا می‌کنم.

برداشت: هر جایی که زندگی بیشتری وجود داشته باشد و مردم در آنجا به خودشان کمتر توجه کنند، به من نگاه کن. زیرا ما از عشق و شوق جان، شیدا هستیم.

برداشت: برف می‌گوید که مدام خود را به دریا می‌زنم و به سمت آن می‌غلطم. من خودم دریا هستم و وابسته به دریا.

برداشت: تنها و بی‌حرکت شدم، چنان که فاسد و ساکت گشتتم، تا در برابر آلام زندگی، همچون برف و یخ، ذوب شوم.

برداشت: به مانند آب باش و بی‌نقص و صاف. از درد و زخم‌هایی که داری بگذر و به من نزدیک شو؛ چون هنوز گره‌هایی در زندگی من وجود دارد، مطمئنم که تو به من کمک می‌کنی و من را آرام می‌کنی.

برداشت: برف را کنار بگذار و تماشا کن که چگونه جوش و خروش خاصی در آب به وجود می‌آید و به جلو می‌جهد. من تند و پرشور هستم.

برداشت: من در هر لحظه بیش از پیش پرشور و پرانرژی هستم، مانند عقل ناآرام که بی‌وقفه در حال پرواز است؛ زیرا هم‌چون جانم در اوج هستم.

برداشت: من بارها به پدرم گفتم که می‌دانم تو هم می‌دانی که وقتی ما نیمه‌جان و بدون پا و سر در چنگ آن وجود می‌افتیم، چه وضعیتی خواهیم داشت.

برداشت: اگر از من ناراحت هستی، به آن شاه توجه کن که می‌تواند گرم و شیرینت کند، مانند دلبر من که مانند حلوایی خوشمزه است.

برداشت: ای بی‌نوایان، نوا و آهنگ شما مونس دل‌های غمگین است. من که از قافله عشق و پرواز به دور هستم و مانند عنقای افسانه‌ای می‌باشم.

برداشت: من دیگر از صدای او خسته شده‌ام، اما او همچنان به یاد من خواهد بود. من مانند طوطی‌ای هستم که عشقش شیرین است و از آن شیرینی همیشه سخن می‌گویم.