غزل شمارهٔ ۱۳۸۶

برداشت: بهار فرارسیده است، ای دوستان، بیایید به باغ سرو برویم و زندگی جدیدی را آغاز کنیم تا شانس و بختی که در خواب است را بیدار کنیم و مانند سروهای سرسبز شاداب شود.

برداشت: ما مانند غریبان در باغ، بی‌هدف و بدون راحتی حرکت می‌کنیم. باید قدم‌هایمان را محکم برداریم و تصمیم بگیریم که به سوی دیاری ناشناخته برویم.

برداشت: نفسی که از دنیا رسته و به دنیای دیگر رفته، نامش به آسمان پرواز می‌کند. ما نیز باید روح‌های در بند خود را به آن مکان برسانیم.

برداشت: ای برگ، تو توانستی به قدری قوی شوی که شاخه را بشکافی. حالا که از زندان خود آزاد شدی، بگو تا ما نیز در این زندانی که هستیم، اقدام کنیم.

برداشت: ای سرو زیبا، تو به کجا سر بر افراشتی تا از خاک و زمین جدا شوی؟ چه چیزی به تو آموخت که ما نیز بتوانیم در آن مسیر حرکت کنیم؟

برداشت: ای گل نازنین، تو با زیبایی و طراوتت به میان ما آمدی و از خودت جدا شدی. با ما صحبت کن که چطور به اینجا آمدی تا ما نیز از خودمان فاصله بگیریم و به زیبایی تو بپردازیم.

برداشت: این رنگ زیبا از کجا آمده است؟ و این عطر خوش کجا پیدا شده؟ و این خانه را از کجا یافته‌ایم تا بتوانیم به خدمت دربان آن بیاییم؟

برداشت: ای بلبل، تو با صدای خود خبر شادی و خوشحالی را می‌آوری. من هم بنده‌ی تو هستم و فریاد شادی‌ات را بر سر می‌زنم. تو در میان گل‌ها شاد هستی، اما ما نیز در این خوشحالی شریکیم. حالا چگونه می‌توانیم شکرگزار این لطف و احسانی که به ما کرده‌ای، باشیم؟

برداشت: ای کسانی که لباس سبز پوشیده‌اید و همانند خضر، سخنانی از عالم غیب را بیان می‌کنید، می‌خواهم از شما پر از گنجینه‌های گرانبها و گوهرهای خوش‌رنگ شوم.

برداشت: از گلزار، رازهایی را بشنو که نه با حرف و نه با آواز بیان می‌شوند. بلبل، موسیقی را از این رازها می‌سازد، اگر ما درک کنیم که چگونه می‌توانیم به این زیبایی‌ها پی ببریم.

برداشت: قمر به آسمان رفته و قمری آواز می‌خواند، در حالی که طوطی نیز شکر می‌آورد. جان شاداب و سرشار از زندگی به این نغمه‌ها پاسخ می‌دهد و با آن‌ها همراه می‌شود.