غزل شمارهٔ ۱۳۸۴

برداشت: ای عشق، تویی قاضی کار قلب من، ای کاش که ما همین‌طور از هم جدا بودیم. هیچ‌کس از من به یاری نخواهد آمد، چرا که من نه شاهدی دارم و نه ضامنی برای تأیید حرف‌هایم.

برداشت: تو در قضاوت و در سرنوشت نقش داری، چه در گذشته و چه در آینده، در حالتی خشمگین یا راضی، پس چگونه می‌توانی خود را به نمایش بگذاری؟

برداشت: ای عشق زیبا، تو و من یکدیگر هستیم. من بخشی از تو و تو بخشی از منی. من هم شادی هستم و هم غم، هم لطافت هستم و هم سختی.

برداشت: آن‌ها در وین‌ها زندگی می‌کنند و با وقار و سنگینی به نظر می‌رسند، اما تو فقط در دشت‌های وسیع و کوه‌های بیابانی و پر از کرم مشغول هستی.

برداشت: شیرینی و لذتِ دوستی‌ها و ارتباط با خویشان به اندازه‌ای است که مانند احساسی پر از شادی و سرخوشی است. مانند گوهری در دریا که در درون آن، ثروت و زیبایی بی‌نظیری وجود دارد.

برداشت: عشق، در دل تو گنجی از سکوت و خاموشی است و درک تو از آن، گویی در حالت بی‌هوشی قرار دارد. این احساس، نه تنها رازهای دین و کفر را در خود دارد، بلکه تعادل و بی‌عدالتی را نیز در بر می‌گیرد.

برداشت: ای پادشاه بزرگ، ای مرکز و محور حکمت و روح، ای موجودی که با وجود بی‌نشان بودن، نشانه‌های زیادی داری، ای گنجینه‌ات به اندازه دریا بی‌پایان است.

برداشت: در حضور تو، زیبایان و عابدان مانند عروسک‌های بی‌ارزش هستند؛ چون خویشتن را نشان می‌دهی، تمام زیبایی‌ها نیز از تو زشت به نظر می‌رسند و می‌توانی به راحتی از مشکلات و خطرات عبور کنی.

برداشت: هر طرح و الگویی با طرح و الگوی دیگری مانند شیر و شکر است. اگر از اصول و رازهای این تصاویر آگاهی داشته باشی، متوجه می‌شوی که همه‌ی این نقش‌ها از یک منبع واحد به وجود آمده‌اند.

برداشت: آن کسی که برای فدا شدن در راه تو به سوی تو آمده است، حسرتش این است که تو را ندارد. او به خاطر محبت و لطف تو به دیگران حسرت می‌خورد و دلتنگی می‌کند.

برداشت: خوشحالی و محبت تو باعث می‌شود که دل‌ها به عشق و صفا بگرایند، و همان‌طور که نور بر ظلمت غلبه می‌کند، قهر و کین تو نیز به آرامش و دوستی تبدیل می‌شود.

برداشت: هر موجود زنده‌ای تحت تأثیر خیالات و اندیشه‌هایش قرار می‌گیرد. این خیالات می‌توانند به قدری قدرتمند شوند که آدمی را به سمت افکار و نظریات مختلفی بکشند، به حدی که گویی گروهی از سپاهیان به او حمله‌ور شده‌اند. این وضعیت باعث می‌شود که حتی افراد با دانش و علم نیز تحت تأثیر این خیالات قرار بگیرند.

برداشت: دیگر امیدی به رهایی از درد و عذابی که بر من حاکم است، نیست. ای بزرگ‌ترین صاحب‌اختیار و آقا، آیا می‌توانی این روح را از قید این زنجیرها آزاد کنی؟

برداشت: هر لحظه خیالی تازه از سمت جان به جسم می‌رسد، مثل کودکان که در بازی‌هایشان به قضا و قدر می‌پردازند.

برداشت: برای اینکه این دنیا را از خود دور کنم، باید سکوت کنم و دهانم را ببندم. چون تو را نمی‌توان در هیچ کلامی گنجاند، پس دیگر چیزی نمی‌گویم، نه کم و نه زیاد.