غزل شمارهٔ ۱۳۸۳

برداشت: هر جا که تو را دیدم، ای ماه روشن و شمع درخشان، در هر مکانی که باشم شاد و خرم هستم، و هر جا که بروم، در باغ گل و سرسبزی به سر می‌برم.

برداشت: هر جا که یاد معشوق در سر دارم، برایم مانند باغ و مکان خوش گذرانی است. در هر جایی که بروم، از لذت و خوشی برخوردار می‌شوم.

برداشت: اگر درهای این خانقاه شش دری بسته شوند، آن ماه تابان از دورن بی‌مکان سر برآورد و در نشانه‌های روز خود را نمایان کند.

برداشت: می‌گوید سلام و درود بر تو. من با خودم داستان‌ها و نوشیدنی‌های فراوانی آورده‌ام. من پادشاه و بزرگ پادشاهان هستم و در سرزمین سپاهان می‌درخشم.

برداشت: من مانند آفتاب هستم که نور را به همراه دارم و می‌توانم پرده‌ها را کنار بزنم. من بهار تازه‌ای هستم که آمده‌ام تا مشکلات و موانع را از میان بردارم.

برداشت: هر کسی که خواهان شادی و لذت در زندگی‌اش است و می‌خواهد از نعمت‌های مختلف بهره‌مند شود، به من توجه کند. من از شیرینی‌ها و نعمت‌های زندگی لذت می‌برم و همچنان به دنبال خوشی‌ها و لذت‌های بیشتر هستم.

برداشت: به او میگویم سخنانت را دوباره بازگو کن، تو مردی کریم هستی از روی کرامت از اول دوباره بدون خستگی و ملالت برایم تکرار کن چون گوش من سنگین و گران است و متوجه کلماتت نشدم.

برداشت: می‌گوید که این گوش سنگین، برترین است و از هوش دیگران برتری دارد، زیرا صد فضیلت دارد. در گوش دیگران کلمات با جریان هوا پیچیده  ولی در گوش تو بیان من پیچیده هرچند برای گوش و هوش تو نامفهوم باشد

برداشت: ای عشق، به خاطر تو زندگی و لذت را به دست آورده‌ام، چون تو به من لطف کردی و دامن من را گرفتی.

برداشت: این شعر به ارتباط و هم‌افزایی میان عناصر مختلف Natur و زیبایی‌ها اشاره دارد. شاعر می‌گوید که کوه و پرنده‌ی افسانه‌ای، در یکدیگر جمع شده‌اند. همچنین آب و نوشنده، باغ و درخت سرو و گل‌ها همگی در هم تنیده‌اند و یک وحدت را ایجاد کرده‌اند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی زیبایی و کمال است که در اتحاد و هماهنگی پدید می‌آید.

برداشت: آسمان‌ها در برابر تو سر تعظیم فرود می‌آورند و زمین‌ها در مقابل تو به سجده می‌نشینند. دل به تو می‌گوید که من به تو ایمان دارم و تو را با دیگران مقایسه نمی‌کنم، چرا که به اندازه آهن محکم و استوار هستم.