غزل شمارهٔ ۱۳۷۹

برداشت: من با خیال خوشی آمده‌ام که از باغ دوست، همراه زیبایی به اینجا آمده‌ام. به چشمان مست من نگاه کن که از کوی نشاط و شادابی وارد شده‌ام.

برداشت: من منبع خوشی و شادابی هستم و در عین حال، وجودی که همواره در نوسان است. من از اوج به پستی و بالعکس می‌روم، همچون چرخ که همیشه در حال چرخش است.

برداشت: من از همان ابتدا با روحی که هم‌نوا و هماهنگ است، به دنیا آمدم. به نقطه‌ای که آغاز و پایانم است بازگشته‌ام و در واقع در همان نقطه‌ای که شروع کرده بودم، دوباره هستم.

برداشت: گفتم بیا تا خوشحال شوی، تو خوشحال آمدی و من چیزهایی را به تو دادم. تو گفتی: «اینها را دیده‌ام و برای این کار آمده‌ام.»

برداشت: من هم‌چون ماه و نور ماه تو هستم و همچنین مانند باغ و آب زلال تو. من از مسیرهای پر پیچ و خم عشق تو بدون هیچ‌گونه زینت و آراستگی آمده‌ام.

برداشت: نام مبارکی داری و هرچند که هنوز نادان هستی، اما از تلخی و سختی خودداری کن؛ چرا که من از محض لطف و محبت، به سوی تو آمده‌ام.

برداشت: با لبخند به زندگی وارد شو و تلخی‌ها را فراموش کن، ای شادی، من برای تو بهترین گل‌ها را تقدیم می‌کنم؛ هرچند که من از ابتدا به شکل خار بودم.

برداشت: گل سر از درخت بیرون آمد و هر شاخه‌ای می‌گوید که نگران نباشید، زیرا من از صبر به اینجا رسیدم و به برکت صبر، به دروازه‌ی خوشی و امید رسیدم.