غزل شمارهٔ ۱۳۷۷

برداشت: تو درون منی و من تو را در دل خود پنهان دارم. به خاطر تو همیشه به سمت تو و یادگارت می‌روم، چون تو برای من مانند کعبه‌ای هستی که باید به آن توجه کنم.

برداشت: هر کجا که باشی، از دور ناظر ما هستی. شب که می‌شود، با یاد نام تو، خانه روشن می‌شود.

برداشت: گاهی همچون باز، به دست تو پرواز می‌کنم و گاهی چون کبوتر، به سوی بام تو پرواز می‌کنم.

برداشت: اگر تو غایب هستی، پس چرا دل من را می‌آزاری؟ و اگر حاضر هستی، پس چرا در خودم به خاطر تو ناراحتی می‌کشم؟

برداشت: هرچند دوری جسمی ما را از هم جدا کرده، اما در اعماق قلبم، تو همیشه حضور داری. از آن جایی که تو را در دل خود نگه داشته‌ام، مانند ماه که نورش را در شب پنهان می‌کند، پیغام‌هایت را به تو می‌فرستم.

برداشت: ای خورشید، نور تو از دور به ما می‌رسد. ای منبع زندگی کسانی که در تنهایی‌اند، من جانم را فدای تو می‌کنم.

برداشت: من دل خود را از عشق تو صیقل می‌زنم و به گوش خود گوش می‌دهم تا از سخنان خوب و محبت‌آمیزت بهره‌مند شوم.

برداشت: در گوش تو و در توانایی‌ات و در دل پرشور و شوقت، این‌ها چه چیزی است؟ تو خودی و من این توصیف را درباره‌ات می‌نویسم.

برداشت: ای دل، آن محبوب تو هر طور که در مورد تو سخن بگوید، من خودم را کاملاً به تو اختصاص می‌دهم، حتی اگر از وجود تو کم شود.

برداشت: ای درمانگر، در من که در حیرت هستم، به نظاره بنشین و ببین که از این همه صورت‌ها و جلوه‌ها، کدام یک را برای تو می‌آفریند.

برداشت: گاهی به درستی مثل الف هستی و گاهی به کجی مانند حروف مختلف. در یک آن تو را آماده و پخته می‌کنم و در آن واحد ممکن است ناپخته و خامت کنم.

برداشت: اگر سال‌ها در مسیر می‌روی، مانند مهره‌ای در دستان من هستی؛ چیزی که تو را آرام می‌کند، من نیز با آن تو را تسلط می‌بخشم و رام می‌کنم.

برداشت: ای شاه حسام‌الدین حسن، به محبوب بگو که من برای شناخت و معرفت تو جانم را فدای تو می‌کنم.