غزل شمارهٔ ۱۳۷۶

برداشت: این دنیا کار خاصی ندارد که بخواهم با گل و گیاه سر و کار داشته باشم. نیاز من به یاری دوستانم کمتر از آن است که بخواهم خود را مشغول کنم.

برداشت: من انسانی هستم که تحت تأثیر حوادث و تغییرات قرار نمی‌گیرم و نمی‌گذارم که فشارهای خارجی مرا دچار تغییر کنند. من نیازی به پوشش ظاهری و زودگذر ندارم که از خودم تصویری کمرنگ بسازم.

برداشت: چرا باید دکانی بزنم وقتی که او خود بازار و دکان من است؟ اگر جانم در دست اوست، پس چرا باید به مانند یک بنده رفتار کنم؟

برداشت: من فروشگاه خود را خراب می‌کنم، زیرا شوق او در دلدارم. چون به مانند یک جواهر قیمتی او را یافته‌ام، پس مثل یک فروشنده به عشق او مشغول می‌شوم.

برداشت: چرا باید خود را به دردسر بیندازم وقتی دلbroken دارم؟ بگو، چون من پزشک ماهر و دانایی هستم، برای هر بیمارستانی که در جهان وجود دارد، درمانی می‌یابم.

برداشت: اگر من مانند بلبلی در باغ دل نغمه‌سرایی کنم ننگ است، و اگر مانند جغدی در شب بیفتم هم حرام است. پس اگر مثل گلی در گلشن خوشبو باشم، زشت خواهد بود اگر به خاری تبدیل شوم.

برداشت: وقتی که به مقام و نزدیکی پادشاه رسیدم، از افرادی که فرومایه و بی‌ارزشند دوری می‌کنم. چون به عشق او پیوسته‌ام، از خودم فاصله می‌گیرم و از خودخواهی دور می‌شوم.

برداشت: اگر زنجیری بر دستم بیاندازد و هرگز نتوانم دستی به کاری بزنم، در می زاری غرق می‌شوم و اگر بخواهم به هوش و هشیاری برسم، باز هم در همین می غرق می‌شوم.

برداشت: ای عزیز من، با نوشیدن می، غم سنگینی را از سینه‌ام دور کن، و وقتی که خانه‌ام را تاریک می‌بینی، شمع و چراغ را روشن کن.

برداشت: یک شب به خانه‌ام بیا تا ماه را در حضورت به نمایش بگذارم. دلت را به من بده تا بتوانم به تو محبت و دلجویی کنم.

برداشت: اگر در عشق جان خود را از دست بدهی، و جهان و زندگی‌ات نابود شود، من از این کار هیچ نمی‌زنم. حتی اگر دزد، دستار تو را ببرد، من به خاطر تو دستار می‌زنم.

برداشت: دل خود را بر کسی دیگر نگذار زیرا مانند من دلی نخواهی یافت. به راحتی به گنج سعادت برس و نگران نباش؛ من خودم به کمک تو می‌آیم و غم‌هایت را می‌کاهیم.

برداشت: خود را از کسلی و تنبلی رها کرده‌ام و روح خود را از شکست و ناکامی پاک کرده‌ام. هیچ مرگی جز در زمان مقرر وجود ندارد و من با هر مرگی که پیش آید، مقابله خواهم کرد.

برداشت: شکرگزاری از لذت‌های زندگی و صبر در برابر مشکلاتش. ای ساقی، باده را بیاور تا از زندگی و سرمستی لذت ببرم.

برداشت: شراب به دست خودت تهیه شده و زندگی‌ای که تجربه‌اش کرده‌ای، به پختگی رسیده است. چرا باید من در این حال، انگور نارس را فشار دهم؟

برداشت: ای موسیقی‌دان با دانش، این نغمه را تا سحر بزن. تا زمانی که زنده‌ام، زندگی می‌کنم و نمی‌خواهم به زندگی مرده ادامه بدهم.

برداشت: امشب تصور کن که شب زیبایی است یا در کنار معشوقی قرار داری و بی‌خواب بمان تا من هم بتوانم از زیبایی‌ات بهره‌مند شوم.

برداشت: دستگاه‌های ما را استوار کردند و برهان ما را روشن ساختند. سپاسگزاریم از سلطنت ما. حالا چه کاری باید انجام دهم که مانند کفتار باشم؟

برداشت: زمانی که صفا آمد، غم و اندوه از بین رفت و به خاطر بخشش و نعمت‌های الهی شکرگزار شدم. ای مشتری، بیا کنار من بنشین تا من چیزی را از تو بخرم.

برداشت: از آن لحظه که دیوانه‌وار به صدا در می‌آیم، به خاطر شادی و جشن عروسی‌ام است. می‌خواهم شعله‌ای از آتش در دلم برافروزیم تا مدتی از غم و اندوه رهایی یابم.

برداشت: از این آسمان که دورم، چون گوشه‌گیرم، می‌خواهم مانند افق بی‌نهایت، بر سلطنت جباری حاکم شوم.

برداشت: خانه آن کسی است که هیچ خانه‌ای ندارد و دارایی آن کسی است که هیچ مالی ندارد. اگر سکوت کنی، من برای تو سخنی خواهم گفت.

برداشت: با شمس تبریزی که هم‌نفس و هم‌مذهب من است، همان‌طور که شمس در شش جهت می‌درخشد، من نیز باید در تمام ابعاد وجودم نور و روشنی بیفشانم.