غزل شمارهٔ ۱۳۷۲

برداشت: این بار کاملاً در عشق غرق شده‌ام و از راحتی و آسایش خود بیرون آمده‌ام.

برداشت: دل را از خود دور کرده‌ام و به وسیله‌ی چیز دیگری زندگی می‌کنم. عقل، دل و اندیشه‌ام را به طور کامل نابود کرده‌ام.

برداشت: ای مردم، ای مردم! از من انتظار نداشته باشید که آدمی عادی باشم؛ زیرا آنچه من در دل به آن فکر کردم، دیوانه هم به آن فکر نمی‌کند.

برداشت: دیوانه‌ای که در پی ستاره‌ها بود، به خاطر هیجانات من از خود بی‌خود شده است. من با سرنوشت خود آمیخته‌ام و در عدم و نیستی غوطه‌ور شده‌ام.

برداشت: امروز به طور ناگهانی، عقل من از من دور شد و تصمیم گرفت مرا بترساند، گویی که فکر می‌کند من چیزی نمی‌فهمم.

برداشت: من که خودم از او نمی‌ترسم، چون به خاطر او شکلی را به خودم گرفتم. من کجا می‌توانم گیج و سرگردان باشم، ولی قاصدی هستم که به شدت گیج و گیج شده‌ام.

برداشت: من از کاسهٔ خوشبختی و سفرهٔ آسمانی خود فارغ‌ام و برای آنانی که گذر می‌کنند، به‌قدری از خوشی‌ها استفاده کرده‌ام که دیگر چیزی برایم نمانده است.

برداشت: من به خاطر مصلحت و دلیلی در دنیا زندانی شده‌ام، اما نمی‌دانم این زندان از کجا آمده و چرا من باید در این وضعیت باشم، در حالی که هیچ چیزی را به ناحق از کسی نداشته‌ام.

برداشت: در قفس تن خود غوطه‌ورم در خون و اشک چشم، هر بار دامان خون‌آلود خود را به زمین می‌مالم.

برداشت: مانند یک کودک که در شکم مادرش رشد می‌کند، من نیز از خون و تجربیات آدمیان پرورش می‌یابم و بارها از احساسات و افکار جدید زاده‌ام.

برداشت: هر چه بیشتر به من نگاه کنی و سعی کنی مرا بشناسی، ممکن است نتوانی. زیرا من به واسطه‌ی تجربیات و احساسات فراوانی که داشته‌ام، به انسان پیچیده‌ای تبدیل شده‌ام.

برداشت: به من از چشم خودم بنگر، زیرا من خانه‌ای خارج از دیده ها و ظواهر انتخاب کرده‌ام.

برداشت: تو در حال شادی و سرخوشی من نیز در عالَم بی‌خودی خود خوشحالم. تو عاشق و شاداب هستی و من گویی بدون زبان، از خوشحالی لبخند می‌زنم.

برداشت: من مرغی هستم که از چمن با اشتیاق خودم برخاسته‌ام، بدون هیچ دام و گرفته‌ای، در قفسی به سمت بالا پرواز کرده‌ام.

برداشت: من برای رضایت یوسف‌ها در چاهی آرام گرفته‌ام، زیرا بودن در قفس با دوستان برایم خوش‌تر از بودن در باغ و بوستان است.

برداشت: در مورد درد و زخم او ناز نکن و ادعای بی‌تابی نداشته باش. من چندین جان عزیزم را به خاطر این مصیبت فدای او کرده‌ام.

برداشت: همانطور که کرم پیله در میان سختی‌ها و مشکل‌ها در پارچه‌های گرانبها مانند اطلس و خز رشد می‌کند، من هم مانند کرم پیله در قبا و لباس کهنه و پوسیده‌ام، می‌خواهم بگویم که حتی در شرایط نامناسب و دشوار نیز می‌توان به زندگی ادامه داد و رشد کرد.

برداشت: در مقام مرگ، از وجود فانی‌ام دور شده‌ام و حالا در مقابل اسرافیل هستم که برای من در صور می‌دمد. در واقع، من از زمین و جسمم جدا شده‌ام.

برداشت: چشم را از خودت بردار و مانند طاووسی زیبا به جلو نگاه کن، زیرا من لباس‌های زینتی و زیبا بر تن دارم.

برداشت: به نزد پزشکش برو و از او دارویی برایم بگیر، زیرا من در این درد و رنج، زهرهای زیادی را تجربه کرده‌ام.

برداشت: تو مانند حلوایی هستی که جانم را شیرین می‌کند و من نیز به خاطر اینکه از نیشکر بالیده‌ام، شیرینی را تجربه کرده‌ام.

برداشت: هیچ چیز نمی‌تواند به‌اندازه‌ی لذت چشیدن حلوای جان از لب تو شیرین و دل‌چسب باشد، حتی اگر صدها حلوای دیگر نیز به من بدهند.

برداشت: سکوت کن تا لذتی که در کلام وجود دارد، از دهان تو بیرون نیفتد و اگر انسان‌ها به حرف تو گوش دهند، متوجه می‌شوند که من این طعم را قبلاً چشیده‌ام.

برداشت: هر میوه‌ای به فریاد آمده و می‌گوید: ای شمس تبریزی، بیا و مرا نجات بده؛ زیرا من از خامی و بی‌لذتی درون خود در عذابم.